Samo istina oslobađa

Izrael je donio odluku da na Zapadnoj obali, dijelu Gaze koji su zauzele izraelske trupe, izgradi 1.200 naselja kojima će naseliti Izraelce. Britanski ministar vanjskih poslova Ed Miliband, najavio je resetovanje odnosa Velike Britanije sa Izraelom i zabranu uvoza roba iz Zapadne obale, odnosno iz tih novonaseljenih mjesta, smatrajući ih suprotnim međunarodnom pravu. Nešto slično je najavila Francuska i još neke zemlje. Nakon što su pobili desetine hiljada Palestinaca u Gazi, među kojima desetine hiljada đece, porušili im domove i načinili ih beskućnicima, visoki zvaničnici Izreala su osudili potez Londona, dok je ministar vanjskih poslova Izraela Gideon Sar potez Londona nazvao – antisemitizmom!

U Beogradu, 7. septembra, Ratko Mladić, nekadašnji komandant Vojske Republike Srpske, osuđen na doživotni zatvor za genocid i ratne zločine 1995, sahranjen je na Topčiderskom groblju u Beogradu uz vojne počasti i uz prisustvo visokih zvaničnika Srbije. Sahrani su, takođe, prisustvovale hiljade pristalica, a opijelo u Crkvi svetog Luke u beogradskom naselju Vidikovac držao je patrijarh Srpske pravoslavne crkve Porfirije. Haški tribunal je nedvosmisleno utvrdio da je Ratko Mladić kriv za genocid počinjen nad oko 8.000 Bošnjaka u Srebrenici, zaštićenoj zoni UN-a, u ljeto 1995. godine, za udruženi zločinački poduhvat progona, istrebljena, ubistava, prisilnog premještanja i deportacije bosanskih Muslimana i Hrvata, za širenje terora među civilnim stanovništvom u Sarajevu, snajpersko djelovanje i granatiranje, ubijanje, terorisanje i protivpravne napade na civile i za držanje pripadnika mirovnih snaga Ujedinjenih nacija za taoce.

CRNOGORSKA GOLGOTA

Nekih osam desetljeća ranije, izveštaj međunarodne komisije za ispitivanje uzroka i načina vođenja Balkanskih ratova na Kosovu, osnovane 1913. godine, objavljen je od strane Karnegi fonda u Vašingtonu 1914. godine. Komisija se susrela sa opstrukcijama i odbojnim stavom srpskih zvaničnika, dok je srpska štampa napala dolazak međunarodne komisije kao ograničavanje suvereniteta i miješanje u unutrašnje stvari države Srbije. U Izvještaju se, između ostalog kaže: „Kuće i čitava sela su pretvorena u pepeo, nenaoružano i nedužno stanovništvo je masovno masakrirano, nevjerovatni akti nasilja, pljačke i surovosti svake vrste - to su sredstva koja je primjenjivala i još uvijek primjenjuje srpsko-crnogorska vojska, u cilju potpunog preinačenja etničkog karaktera oblasti naseljenih isključivo Albancima“. O brojnim zločinima nad Albancima pisao je i srpski socijalista Dimitrije Tucović (Radničke novine br. 223, 22. oktobar 1913. Dimitrije Tucović, Sabrana dela, Beograd 1980, knj. 7, str. 160–164.).

Nažalost, u svemu tome je učestvovala i crnogorska vojska, što je velika ljaga na njenom imenu i tradiciji.

„Slom Crne Gore 1915. i način njenog ujedinjenja sa Srbijom 1918. g. dva su kobna datuma u njenoj istoriji. Prvi datum može se nekako i pravdati ali ovaj drugi jeste najgrozniji spomen srama i stida zvaničnoga Beograda. Golgota koju je preživljavala Srbija za vreme evakuacije kroz albanske gudure, ni približno nije ravna onoj Golgoti, koju je Crna Gora preživela za vreme Ujedinjenja. No sve do 1921. g. o tim nečuvenim zločinima režima nije se ništa znalo. Crna Gora sve do tada bila je za našu javnost terra incognita. Do 1921 g. već je bilo popaljeno pet hiljada crnogorskih domova“ ... (Pantelija Jovović, „Crnogorski političari“, 1924, štamparija „Vreme“ a.d. Beograd).

Chicago Tribune, 4. septembra 1919. objavljuje tekst „Zvanični izvještači donijeli užasne izvještaje u Pariz: Pod srpskom okupacijom Crna Gora danas predstavlja mjesto najkrvavijeg pokolja u Evropi, izjavio je zvaničnik koji se vratio. Ukoliko se Engleska i Amerika ne umiješaju, nijedan crnogorski rojalista neće ostati živ. Srbi ih ubijaju na veliko“.

Beogradska Politika i beogradsko Vreme u svojim brojevima od 10. februara 1924. godine prenose svjedočenje g. Mihaila Ivanovića o stravičnim zločinima nad Crnogorcima. Beogradska Tribuna od 23.11.1920. godine piše o zavlačenju mačaka pod suknje žena iz Rovaca, šibajući žene do smrti, o zakopavanju pasa umjesto crnogorskih junaka, o zatvaranju majki sa jednomjesečnim bebama koje su umirale u strašnim mukama u tamnicama, itd... Jovan Simonov Plamenac, u beogradskom listu Balkan 12. novembra 1925. g. opisuje stravične zločine nad Crnogorcima i Crnogorkama, paljenje domova, povlačenje po blatu kostiju Sv. Vasilija Ostroškog i Sv. Petra Cetinjskog, itd... Već sam pisao o svim tim tekstovima, pa koga interesuje može ih pronaći.

Izaslanik britanskog parlamenta, koji je posjetio Crnu Goru 1919. godine, grof de Salis, u svom izvještaju potvrđuje sve navode „Nekoliko stranica iz krvavog albuma Karađorđevića“, zbirke dokumenata, objavljene u Rimu 1921. godine, o zločinima srpske vojske nad crnogorskim narodom. Britanski parlament je u martu 1920. godine raspravljao o stravičnim zločinima nad crnogorskim narodom, izvještaju grofa de Salisa i razlozima zašto je Francuska stavila veto na njegovo javno publikovanje ( https://api.parliament.uk/historic-hansard/lords/1920/jun/10/montenegro ). Nasilje nad crnogorskim narodom imalo je sve odlike genocida, koji u to vrijeme nije bio dio međunarodnog prava.

SRPSKE DELUZIJE

Nešto skorije, Viši sud u Beogradu poništio je presudu kojom je Dragoljub Draža Mihailović, komandant tzv. Kraljevske vojske u otadžbini u Drugom svjetskom ratu, 15. jula 1946. godine osuđen na smrt i dva dana kasnije strijeljan. Istoriografija je nesporno utvrdila, uz mnogo činjenica, da je četnički pokret Draže Mihailovića izvršio ogroman broj ratnih zločina, da je bio kolaboracionistički i da je sarađivao sa okupatorskim, nacističkim režimom. Politički program tog pokreta je bio Homogena Srbija, po idejama Stevana Moljevića, u čijoj osnovi je etničko čišćenje nesrpskog stanovništva. Poznat je govor Draže Mihailovića u Lipovu, kod Kolašina, sjedištu njegove Vrhovne komande, 28. februara 1943. godine: „Sve dok Italijani budu naš jedini pravi izvor pomoći i opšte podrške, saveznici neće uopšte moći uticati na mene da izmenim svoj stav prema njima. Moji neprijatelji su partizani, ustaše, muslimani i Hrvati. Tek kada se s njima budem obračunao, onda ću se okrenuti Italijanima i Nemcima“.

Oni koji su savremenici devedesetih godina prošlog stoljeća sjećaju se ratova u Hrvatskoj, BiH i na Kosovu, u kojima je uvijek konstanta bila srpska strana. Kosovo je bilo posljednje stratište, mjesto masovnih zločina, leševa đece, žena i staraca u sekundarnoj grobnici u Batajnici, hladnjača sa leševima, pokušaja proćerivana Albanaca u Albaniju... Sve se završilo NATO bombardovanjem tadašnje SR Jugoslavije.

Srpski narod je prepun nadriistoričara i nadriistorije. Govori se o 6.000 godina postojanja srpskog naroda, o Evropi koja je bila srpska i u kojoj su živjeli samo Srbi koji su se kasnije dijelili na druge narode, o Srbima u Indiji i kojekuda, o Hristu kao Srbinu, jevanđeljima koja su pisana na srpskom jeziku, o raznoraznim fantazijama na koje ćuti ozbiljna srpska nauka. Srpski akademik, istoričar, član SANU i univerzitetski profesor Radivoje Radić napisao je 2003. godine knjigu „Srbi pre Adama i posle njega“, pokušavajući da obesmisli apsurdnost tzv. Srpske autohtonističke škole. Predstavnici autohtonističke škole reagovali su optuživši Radića da je falsifikator i da radi po diktatu Vatikana. Jedan predstavnik Srpske autohtonističke škole poručio je da Radića treba batinati „zbog upropaštavanja naše patriotske istorije“. Profesoru Radiću je čak prijećeno smrću.

Očito je da su Srbi kao narod zadojeni megalomanskim idejama, da su ubijeđeni da im pripada mnogo više nego što imaju, da su zakinuti za teritorije, da im otimaju dijelove naroda i prave nove nacije, da je čitav svijet protiv njih i njihovih prava, za koja misle da im pripadaju. Raznorazni šamani truju narod od najmlađih pokoljenja i stvaraju takve deluzije u njihovim glavama da to postaje vjerovatni izvor nekih budućih krvavih obračuna. Političari, naučnici i kulturne elite Srbije učestvuju u stvaranju tih deluzija, sanjaju o objedinjavanju etničkih, kulturnih i religijskih prostora u jednu cjelinu, ne mareći da na tim drugim prostorima žive neki drugi narodi, koji takođe imaju svoja prava. Stvara se stanovište da Srbi mogu ostvariti sebe kao narod samo ako se nametnu kao dominantni i nikako se ne prihvata ideja da mogu ostvariti samo manjinska prava ili, daleko bilo, da budu dio građanskog društva.

NAMETANJE VIŠKA PRAVA

Nekako se nameće analogija sa izjavom sa početka teksta da je osuda genocida u Gazi antisemitizam, sa prilično rasprostanjenim mišljenjem da je genocid u Srebrnici izmišljotina sa namjerom da se srpski narod stavi na stub srama. A, u stvari, odbranom ljudi odgovornih za zločine kolektivizira se krivica i tek tada se srpski narod, svojom voljom, poistovjećuje sa zločinom, iako to niko nikada nije tvrdio u svijetu.

Zato su riječi sadašnjeg predsjednika Srbije da u regionu i svijetu vlada antisrpska histerija sofizam, moguće i paralogizam, jer uvijek polazi od viška prava koja daje svom narodu u odnosu na druge. Navedeni slučajevi zločina su upravo posljedica tih sofizama ili paralogizama, jer su izraz stvorenog nezadovoljstva među Srbima zbog uskraćivanja prava na teritorije, na ono što oni nazivaju „komadanjem nacionalnog bića“, na svojatanje prošlosti drugih naroda i slično. Nesumnjivo je da je srpski narod takođe stradao u ratovima devedesetih i prije devedesetih, ali se, nažalost, ne polazi od eventualne sopstvene krivice za pokretanja ratova i nesposobnosti da se nesuglasice sa drugim narodima riješe mirnim i civilizovanim putem, već se uvijek sila nameće kao sredstvo za ostvarenje ciljeva. Mijenjajte svijest i nestaće taj osjećaj svjetske urote protiv srpskog naroda. Believe me.