Crnogorska dihotomija

Galileo Galilej, kojeg je Nikolaj Velimirović osuđivao zbog pronalaska teleskopa, jer se tako umiješao u „božanske stvari“, usput proglašavajući Evropu „zalutalim detetom“ koje je odbacilo Hrista i okrenulo se materijalnoj nauci i tehnici, napisao je: „Nijesam obavezan da vjerujem da je jedan te isti Bog koji nas je podario čulima, razumom i intelektom očekivao od nas da ih ne koristimo“. Pitanja, radoznalost, želja za znanjem, kao što primjećuje francuski filozof Mišel Onfre, zakleti su neprijatelji crkve na jednom iskonskom, bazičnom nivou. I to nimalo ne čudi, jer naučne činjenice, bilo da su istorijske, antropološke ili neke druge, nemaju nikakve ili imaju veomalo malo veze sa crkvenom metafizikom i crkvenim izmišljotinama, da ne kažem lažavinama.

Jedan je problem kad crkva fantazira i konstruiše svoje korisne laži, a druga je stvar kad se svjetovna vlast, i to sa najvišeg nivoa, ponaša kao da su crkveni portparoli, pa pristaju da bace nauku i naučne činjenice pod noge zarad blagoslova priučenih mantijaša, koji, vežina, ne bi prošli test opšteg obrazovanja za osnovnu školu. Predśednik Crne Gore nije se udostojio da obilježi u ime države velike istorijske pobjede crnogorske vojske nad vojskom Otomanske imperije, već je prisustvovao na proslavama koje je organizovala Crkva Srbije, koja u vrijeme tih bitaka nije ni postojala u Crnoj Gori, kao što je 230 godina pobjede u bici na Krusima. Takođe, bitke na Grahovcu, Vučjem Dolu i Martinićima su obilježene, ne od strane države, već od strane Crkve Srbije. Da podśetimo, Crkva Srbije, koja danas vedri i oblači po našoj državi, na teritorije Crne Gore postoji neformalno od 1920. godine, crkveno priznanje od Vaseljenske patrijaršije, tzv. tomos, dobila je 1922. godine, da bi u pravni sistem KSHS, odnosno Kraljevine Jugoslavije, ušla 1929. godine Zakonom o Srpskoj pravoslavnoj crkvi. Uostalom, to sve piše u članu 11. Zakona o crkvama i vjerskim organizacijama Republike Srbije!

MILATOVIĆ DA PROČITA USTAV KRALJEVINE CRNE GORE IZ 1905.

Predśednik Milatović ima sve mogućnosti da sazna istorijske činjenice oko crkvenog pitanja u Crnoj Gori, ima Ustav Kraljevine Crne Gore iz 1905, koji u članu 40 jasno i nedvosmisleno pravno definiše pravni status Crnogorske pravoslavne crkve:

„Državna vjera je u Crnoj Gori istočno pravoslavna.

Crnogorska je crkva autokefalna. Ona ne zavisi ni od koje strane Crkve, ali održava jedinstvo u dogmama s istočno - pravoslavnom Vaseljenskom Crkvom.

Sve ostale priznate vjeroispovjesti slobodne su u Crnoj Gori.“

Predśednik Milatović često zna da interveniše kad misli da je povrijeđen sadašnji Ustav Crne Gore i to sa pravom, ali bi morao sa mjesta predśednika Crne Gore da na isti način uvažava Ustav Kraljevine Crne Gore i činjenicu da Crnogorska pravoslavna crkva nije zavisila od bilo „koje strane Crkve“, uključujući i (posebno) Crkvu Srbije, kao i da uvažava zakone koji su važili u vrijeme Knjaževine i Kraljevine Crne Gore. To se zove legalitet, bez kojeg se države pretvaraju u običan provizorijum!

U Zakonu o crkvama i verskim zajednicama Republike Srbije, Sl. glasnik RS, br. 36/2006, u članu 11, takođe piše: „Srpskoj Pravoslavnoj Crkvi priznaje se kontinuitet sa pravnim subjektivitetom stečenim na osnovu Načertanija o duhovnoj vlasti (Odluka Narodne Skupštine Knjaževstva Srbskog od 21. maja 1836. godine) i Zakona o Srpskoj Pravoslavnoj Crkvi („Službene novine Kraljevine Jugoslavije“, broj 269/1929).

Ne znam što to predśedniku Milatoviću nije jasno iz ova dva pravna akta? Postoji i Ustav Crnogorske pravoslavne crkve iz 1904. koji nedvosmisleno potvrđuje da je Crnogorska crkva ukinuta pravnim siledžijstvom, odlukom samo dva člana Sinoda Crnogorske crkve, iako u čl. 25. Ustava stoji: „Sv. Sinod može donositi punovažne odluke, kad su prisutni u śednici: predśednik (čl. 12) i bar još tri člana od kojih dva člana po pravu i jedan po izboru“, dok u članu 22, stav dva, piše: „Odluke Svetog Sinoda u spoljašnjim poslovima da postanu izvršne i za svakog obavezne, potrebno im je vrhovno Knjaževsko odobrenje“. Ali da ne ulazimo u taj dio priče, iako je Valtazar Bogišić rekao da ono što se grbo rodi vrijeme ne ispravi. Ili pravnim rječnikom, iz neprava ne može nastati pravo!

Da bi pitanje autokefalnosti (samostalnosti) Crnogorske pravoslavne crkve još jednom potvrdili pred javnošću, priložiću tekstu faksimile Službenih novina KSHS iz 1922. godine i sam tekst tomosa tzv. Ujedinjene srpske pravoslavne crkve iz 1922. godine, koji je izdala Vaseljenska patrijaršija. Naravno, postoje i diptih Ruske patrijaršije iz 1850. godine, za koji je Amfilohije Radović tražio od ruskog patrijarha da ga uništi, kao i sintagma Vaseljenske patrijaršije iz 1855. godine, u kojoj doslovno piše „Autokefalna mitropolija Crne Gore“! Toliko o tome. Pametnome dosta.

JEDINI POLITIČKI SUŽNJI U EVROPI

Više je nego jasno da se u Crnoj Gori sprovodi nacionalna diskriminacija pripadnika crnogorske nacije, da se, protivno odlukama Evropskog suda pravde u Strazburu i međunaropdnim poveljama UN i Evrope o ljudskim pravima, vrši diskriminacija po vjerskoj osnovi, privileguje se kao državna crkva Crkva Srbije, da se Crnogorci lišavaju funkcija, radnih mjesta u pravosuđu, policiji, vojsci, državnoj administraciji, ustanovama kulture... Oni koji su spasili Crnu Goru od krvoprolića u organizaciji ruskih obavještajnih službi i uz sadejstvo velikosrba, domaćih i stranih, čame godinama u pritvoru uz iskonstruisane optužnice, dok se organizatori slobodno kreću ili vrše vlast u Crnoj Gori. Uz evropsko tapšanje Crnoj Gori sa jedinim političkim sužnjima u Evropi. Sprovodi se u XXI stoljeću, u sred Evrope, nacionalna asimilacija Crnogoraca, nažalost, uz neshvatljiv muk samih Crnogoraca, opozicionih partija, njihovih političkih predstavnika, ukoliko postoje, i kompletnog civilnog društva, posebno politički najaktivnijih nevladinih organizacija, od kojih su većina dugi niz godina parapolitičko krilo sadašnje političke većine. One koja je vinovnik nacionalne diskriminacije i asimilacije nacionalnih Crnogoraca. Samo ponašanje preśednika Milatovića, koji ćutke prisustvuje svojatanju crnogorske istorije od strane predstavnika Crkve Srbije, koja nije postojala u vrijeme bitaka koje obilježava, sve govori o ponašanju sadašnjih vlasti Crne Gore.

Iako kanonski status nije bitan za ovu priču, za koju su relevantni zemaljski zakoni, čak i kad je u pitanju kanonsko pravo Srpska pravoslavna crkva, kako se sama etnofiletski naziva, nije postojala kao autokefalna (samostalna) prije 1879. godine. Ionako se iz vlasti putuje i đe nema i đe ima potrebe, najčešća su turistička putovanja, dobro bi bilo da predśednik Milatović ode do Fanara, u Vaseljensku patrijaršiju, da se uvjeri da nijedna crkvena organizacija kod srpskog naroda nije imala samostalnost do 1879. godine. Dr Janko Šafarik, akademik Društva srbske slovesnosti, preteče SANU, nakon pośete Vaseljenskoj patrijaršiji, napisaće u referatu 1855. godine o tome što je našao u arhivama Vaseljenske patrijaršije: „Mi nemamo podobnog akta, kojim je Sv. Sava postao samostalnim arhiepiskopom“. Tako da Zetska eparhija, osnovana na Prevlaci 1220. godine, kanonski ima isti status kao današnja Crnogorska crkva, koju Srbi posprdno nazivaju NVO. Da ne pominjemo oktroisanu Pećku patrijaršiju od strane Dušana Silnog 1346. godine, zbog koje je anatemisan i on, i navodni patrijarh Joanikije i čitav srpski narod od Vaseljenskog patrijarha Kalista I, kao i navodno obnovljenu nepostojeću Pećku patrijaršiju od strane osmanskog sultana.

CRNOGORSKA BAŠTINA - LAK PLIJEN

Crkva Srbije je uvedena u Crnoj Gori u sve pore javnog života, rijetko tamo đe joj je mjesto, a najčešće tamo đe joj nije mjesto. Inače je naučno dokazano da klerikalizacija nanosi ogromne štete svakom društvu, pretvara crkve u instrument političke moći, saučesništva u svim štetnim rabotama po državu. U Crnoj Gori ona je jeretički etofiletistička, širi nacionalne podjele i surevnjivosti, srbizuje crnogorskog društvo, atakuje na crnogorsku istoriju i crnogorski identitet, retrogradizuje Crnu Goru, vraća je vjekovima unazad u kulturnom i svakom drugom pogledu. Klerikalizacija Crne Gore, koja je pun zamah dobila litijaškim pokretom i promjenom vlasti 2020. godine, formiranjem vlada u režiji velikodostojnika Crkve Srbije, probudila je kod pobjednika izbora nostalgiju prema primitivizmu, jer su „pobjednici“ disciplinu i uređenost civilizacije ośećali kao teret. Taj prosuti otrov nakon situacije nastale pobjedom velikosrpske opcije u Crnoj Gori doveo je do neometanog iživljavanja varvarskog instikta.

U okvirima Srpske crkve postoje ideologije koje ne samo da su suprotne hrišćanstvu, nego ona kao takva nikada nije ni pripadala crnogorskoj baštini. Danas se oni, koji su došli na okupatrorskim bajonetima, baškare po našoj baštini, ne shvatajući da je oteto prokleto. Zato su stalno u sukobu sa civilizovanim svijetom. Ali, kad se Crnogorcima baština nađe u drugom planu, kao što je slučaj u današnjoj Crnoj Gori, onda se nije baština odvojila od Crnogoraca, nego, nažalost, Crnogorci od svoje baštine. Baština se ne može očuvati sama od sebe i ne može se dovijeka smatrati svojom ako se ne čuva sopstvenom snagom i htijenjem. Baština zahtijeva znanje, a mi smo kao društvo i država prestali da je čuvamo i branimo od ataka drugih, prestali smo da prenosimo svoje hiljadugodišnje naslijeđe, kojim bi se svaki narod ponosio, novim generacijama. Zato je naša baština lak plijen onih kojima je ona potrebna da bi imali istorijski kontinuitet. A mi im ga dobrovoljno predajemo, mireći se postojećim stanjem i sa potpunom normalizacijom okupacije Crne Gore i njenog naslijeđa, duhovnog i svjetovnog.