PES cvili, za srce ujeda

Za Antenu M piše: Đorđe Šćepović

I kamen bi zaplakao ovih dana svjedočeći patnji partijskih kerbera Milojka Spajića. „Strašilo je slušat što se radi, malen svijet za adova žvala, ni najest ga, kamoli prejesti!“, śetno kaza vladika Rade gledajući direktan tv prenos Skupštine Opštine i čitajući saopštenja PES-ovih pisara.

A onda, kad opštinska skupština pade u srči do koljena Rade teško uzdahnu i napisa: „Tuži mlada, za srce ujeda, oči gore življe od plamena... i ja plačem ka' malo dijete.“ Ne sudite sentimentalnosti Rada Tomovoga, jer mnogi plakahu ka' malo dijete. I Milojko, i svi Milojkovi sljedbenici i posilni isplakaše okeane suza nad zlim udesom što ih snađe. Leleču PES-ovci, kukaju hulje. Nek mi bude oprošteno što režimskom srcu dragu popijevku mijenjam, a da ne pitam one koji uz nju poskakuju i podvriskuju na opštim nacionalističkim posijelima i veseljima. Na kojima su i Milojkovi sljedbenici dabome. Nego, što sad? Quo vadis, PES? Kako dalje, kako smoći snagu da se evropskim, a srednjovjekovnim kaldrmama i dalje korača? U moru bizarnosti u sagi o PES-u ipak je najveća ona koja se tiče istine, principa, dosljednosti i beskompromisne borbe protiv bivšeg režima. Jeste, ako nijeste znali, danas bi PES bio znatno brojniji da mnogi pesovci, i prije nastanka ove partije, nijesu skončali u logorima bivšeg režima, ili bili pogubljeni javnim vješanjem na gradskim trgovima. Za primjer. Takav vam je bio bivši režim. Lišen milosti i žedan revolucionarne krvi! I KPJ '30-ih ne može se ravnati s gorkim talogom iskustva PES-a. Priznaćete, kad danas gledate lica PES jurišnika, na svakom od njih ispisana je lična i kolektivna istorija mučeništva, podvižništva i goleme žrtve. Na svakom tom do gađenja snishodljivom činovniku bivših, koji se danas poput Leonide bori protiv bivših. A patnja je vaistinu bila isusovska. Bivši režim je prvake i odstupnicu PES-a držao na kratkom, ili nešto dužem vezu. Povocu. Bilo je tu svakojakih martira. Od lokalnih lojalista i poltrona, pa sve do ambasadora u egzotičnim južnoameričkim bespućima. Tako se zloćudni bivši režim obračunavao s beskompromisnim borcima za slobodu. I zato, ne sudite suzama patnika.

Ne sudite žalopojkama zbog izgubljenog parčeta vlasti. Jer vlast je jedini ideal Milojka Spajića i njegovih sljedbenika. Ne čudite se lažima o bivšem režimu, ili lažima o Milanu Kneževiću. Koji je još do juče bio i njihov heroj, a danas je izdajnik! Milanu Kneževiću politički zamjeram toliko toga, i protiv onoga sam što Milan Knežević kao političar čini, ali urnebesne konstrukcije o njegovim i DPS zakulisnim radnjama su hrana za maloumne, ili zlonamjerne. Naročito je urnebesno kad to pišu i govore DPS čeda. Potonji ešaloni posluge bivše vlasti. Koji su nekad puzali pred DPS-om, a danas puze pred aktuelnim režimom. U opštinama, preduzećima, kabinetima ili savjetima ustanova. Takav šljam će puzati i u budućnosti. Kad ovi budu bivši slutim da će se i protiv njih donkihotovski boriti. Samo, Don Kihot je veleumni plemić, a oni sluge svakog režima. Don Kihot je čovjek ideala, a oni cjelivači nogu gospodara. I zato svaki put kad takvi bezočno slažu o borbi protiv nekad režima, a danas opozicije, Dritanova „Kritika globalne etike“ povuče se u knjižarama nekoliko polica unazad.

Sakrije se iza ostalih knjiga. Čak ni to petparačko štivo ne može parirati lažima PES-ovih revolucionara, čije su grudi išarane kuršumima, a okićene medaljama za hrabrost. Mogu još hiljadu puta biti protiv svega što Milan Knežević politički predstavlja, ali sve što je kazao o PES-u i tzv. Gradskoj televiziji, a zapravo oglasnoj tabli Milojka Spajića, istina je.

Znate, u svemu ovome nije najodvratnija anonimna vojska botova jedne partije. Bar za koplje više zaudaraju analitičari i kolumnisti, koji, s kobajagi opozicionih platformi, Milojku pišu panegirike, ili, u najboljem slučaju, svaku njegovu laž i prevaru predočavaju kao korak od sedam milja. I da budemo jasni, nije do njih, do onih je koji čitaju, i nakon svega i dalje vjeruju njima, a ne vlastitim očima i ušima.