Devet od 10 najprodavanijih romana u Britaniji ima jedan zajednički element - žena je ubijena

Devet od deset najprodavanijih romana u mekom povezu u Velikoj Britaniji ove sedmice imaju jednu zajedničku stvar: ubijena je žena.

Romani koji se nalaze na ovonedjeljnoj listi bestselera lista Sunday Times uključuju „Tajna nad tajnama” (The Secret of Secrets), „Razvod” (The Divorce), „Imena” (The Names), „Porodični prijatelj” (The Family Friend), „Udovica” (The Widow), „Nemoguća sreća” (The Impossible Fortune), „Obilježeni čovjek” (The Hallmarked Man), „Žena mog muža” (My Husband’s Wife) i „Izdajnica Bolen” (Boleyn Traitor), navodi Gardijan.

Iako se ovi naslovi kreću od istorijske fikcije do noara i policijskih procedura, svaki je usredsređen na smrt najmanje jednog ženskog lika.

Jedino „Dopisnica” (The Correspondent), roman o umjetnosti pisanja pisama, odstupa od tog obrasca.

Na ovaj trend ukazala je na Instagramu spisateljica Vendi Džouns, koja je napisala:

„Dakle, 84 odsto knjiga koje su ljudi kupovali i čitali u Velikoj Britaniji ove sedmice uključivalo je ubistvo žene radi zabave. Šta se ovdje dešava?”

Velika zastupljenost trenutno popularnih romana o ubistvima žena možda jeste upečatljiva, ali nije nova pojava u književnosti.

Od gotičke neizvjesnosti Dafne di Morije do psiholoških trilera Gilijan Flin, ubijena žena već dugo predstavlja jedno od najtrajnijih pripovjedačkih sredstava u književnosti.

Roman „Iščezla” (Gone Girl), koji je Flinova objavila 2012. godine, pomogao je da romani čija su tema ubijene ili ugrožene žene postanu jedan od komercijalno najuspešnijih književnih žanrova, zbog čega su izdavači veći ieo naredne decenije tragali za sljedećim trilerom sa „djevojkom” u središtu priče.

Ali zašto se komercijalna književnost stalno vraća istoj priči?

Kritičari tvrde da stalno pretvaranje žena u žrtve nosi rizik normalizacije nasilja nad njima. Ipak, paradoks ovog žanra jeste to što su upravo žene njegovi najveći čitaoci, pri čemu neki smatraju da njegova privlačnost može predstavljati način suočavanja sa strahovima iz stvarnog života.

Spisateljica krimi-romana Mel Mekgrat napisala je da se ovaj žanr, na neki način, udaljio od vremena kada su autori poput Rejmonda Čendlera i Mikija Spelejna ubijali žene prvenstveno kako bi muškarci koji istražuju njihovu smrt mogli da budu heroji.

- Čitanje krimi-romana koje su napisale žene i dalje predstavlja snažan feministički čin - rekla je ona.

Spisateljica i književna kritičarka Laura Vilson objasnila je da je domaći noar trenutno popularan zato što odražava „neke veoma stvarne strahove”.

- Mnogo je vjerovatnije da su žene koje su žrtve ubistva ubili ljudi koje poznaju, poput intimnih partnera ili članova porodice, nego muškarce koji su žrtve ubistva, a koji znatno češće stradaju od ruke nepoznatih osoba. Svako istraživanje u okviru izdavačke industrije sprovedeno na ovu temu pokazuje da žene čine većinu kupaca krimi-književnosti - rekla je Vilson.