Vučić - vrijednosni kod srpskog društva

L: KRAJNJI OBLIK MOĆI: Aleksandar Vučić

Da je trenutno Aleksandar Vučić najveći problem Srbije, a bogami i regiona, apsolutno nema dileme. Da li je dugoročno najveći problem Srbije? Nije. On je samo posljedica najvećeg dugoročnog problema Srbije, tj. najogoljeniji oblik vladavine koju proizvodi opšte vrijednosno i ideološko opredjeljenje građana Srbije u protekla četiri desetljeća, sa tendencijom kojoj se ne vidi kraj u budućnosti. Demorališući nihilizam, negiranje postojanja univerzalnih vrijednosti, razočarenje i mržnja prema demokratiji, multikulturalizmu, zapadu, autoritizam, bankrot duhovnosti, državno i paradržavno nasilje, intelektualno degenerisanje, ratnohuškački jezik, kolektivno putovanje u propast, zloupotreba prošlosti, banalizacija i brutalizacija javnog života, uzajamno - posljedično je povezano sa političkim izborom i politikom vlasti.

U jednom dijelu srpskog društva je uvriježeno mišljenje da za ovakvo stanje - društva deficita demokratije, dijaloga, tolerancije, civilizacijskih vrijednosti, društva u kojem se podstiču podjele, nasilje prema neistomišljenicima, najveću odgovornost snosi radikalska svijest i njihov primitivizam. Odnosno, da se postojeća vlast tretira kao „presvučeni radikali“. Pri tome se zaboravlja da su oni samo ružnija slika jedne te iste političke svijesti koja je postojala, kao nešto umivenija i prije njih utrla im put do vlasti.

MN: UTJERIVANJE STRAHA

Prava slika današnje Srbije je odnos društva prema Vladimiru Arsenijeviću, piscu, dobitniku NIN-ove nagrade i osnivaču Književnog festivala „Krokodil“, kojeg su napali protestanti na studentskom protestu zbog zastave Ukrajine i EU i oteli mu zastave, da bi drugom prilikom bio prebijen od huligana dok je priređivao prostor za obilježavanje godišnjce genocida u Srebrnici. Inače, Arsenijević je jedan od rijetkih Srba koji je u nekoliko navrata nosio humanitarnu pomoć u Ukrajinu. Mada se studentski pokret i paradržavni huligani koji brane vladajuće strukture i Aleksandra Vučića navodno vrijednosno razlikuju u političkom smislu, očito je da su ideološke razlike skoro neznatne. Oni kao Arsenijević, izgleda, smetaju svima!

Još jedan iz malobrojne grupe onih koji je veliki protivnik Vučićevog režima, a koji ne pozdravlja nekritički sve što studenti rade, koji nije presrećan što se na studentskim protestima zabranjuju zastave EU, dok se vitla ruskim crkvenim zastavama, nosaju crkvene zastave sa svecima, tegli krstača, kadi se, ljube popovske ruke, reditelj i profesor FDU Stefan Filipović, prebijen je na ulici od paradržavnih batinaša. Te falange u crnom, što asociraju na neka užasna vremena i ideologije, a koji često potiču iz kriminalnih krugova, služe za utjerivanje straha nasiljem svakome ko se drzne da se pobuni protiv režima.

MN: DESNIČARI PREUZIMAJU BAKLJU

Sve je veći broj pristalica studentskog pokreta, čak se sve više stvara referendumska atmosfera protiv Vučića, iako još nije poznato ko će biti na listi koja će biti suprotsavljena listi Aleksandra Vučića. Pominju se kao nosioci studentske liste neki ekstremni desničari, poput Mila Lompara, Jasmine Paunović i sličnih, što se pravda potrebom da se animira što širi krug birača, iako u tom „širokom krugu“ nema mjesta za lijevo orjentisane, liberalne ličnosti, pristalice članstva Srbije u EU. Sve više se čini da je studentski pokret od početne ideje da pobjedom na izborima obezbijede fer izbore nakon godinu dana od osvajanja vlasti, promijenio strategiju prelazeći na mandat od četiri godine. Obzirom na preveliku bliskost sa Crkvom Srbije, naglašenu religioznost, objavljivanje deklaracije o Kosovu kao dijelu Srbije i naklonost nacionalističkoj desnici, čini se da studentski pokret ima ozbiljne ambicije da preuzme vlast u Srbiji na istoj matrici na kojoj su dosadašnje partije to radile. Iako ne pripadam

poklonicima Vučićeve vladavine, nimalo me ne raduje promjena orjentacije studentskog pokreta. Činilo se na početku da se radi o mladim ljudima koji su željeli promjene, izgradnju nezavisnih institucija, vladavinu prava, borbu protiv korupcije... jednom riječju, sve ono što podrazumijevaju standardi zapadne demokratije, da bi se čitav pokret sve više pretvarao u miš–maš, sa desničarima koji preuzimaju baklju.

„Državna politika je borba za moć; krajnji oblik moći jeste nasilje“, kaže C. Rajt Mils. Vlast u Srbiji je došla u taj krajnji oblik moći. Laž, kontrola medija, kontrola pravosuđa, nasilje policije i paramilitarnih falangi pod kontrolom vlasti, krivotvoreni izbori, sve su to mehanizmi kojima Vučić ostvaruje moć. Cio IT pismen svijet je gledao kako prije godinu dana u Valjevu policijske jedinice pod punom opremom za razbijanje demonstracija prebijaju maloljetnike i to tako što što po desetak njih udaraju pendrecima, cokulama golobrade mladiće po golim nogama, tijelu, glavama... Te jezive slike se slobodno mogu klasifikovati kao pokušaji ubistva. Ministar policije Ivica Dačić, mrtav hladan na sve to je izjavio da nije bilo prekoračenja sile od pripadnika MUP-a. I to je prava slika Srbije i izvrnute stvarnosti od državnog vrha i medija koje kontrolišu. A to su skoro svi elektronski mediji, posebno sa nacionalnim frekvencijama. Na isti način se predstavlja upotreba soničnog uređaja, predstavljajući više nego autentične scene panike više desetine hiljada ljudi kao organizovanu podvalu. Još se proganjaju oni koji javno govore o tome i oni koji su potražili ljekarsku pomoć zbog posljedica upotrebe soničnog uređaja, kolokvijalno nazvanog „zvučni top“. Sve to su znaci da nema te linije koju vlast neće preći da se održi na vlasti.

MN: CRNA GORA META PREDIZBORNE KAMPANJE

Chicago tribune 18. maja 1919. je objavio da je francuski general Tahon prenio naređenje generala Franza d'Espereya, glavnog komandanta na istočnom frontu, da italijanske i srpske trupe moraju napuštiti Crnu Goru. Srpski guverner Pavićević, ili kako on voli da ga zovu, ministar delegat KSHS, misli da je generalova naredba sigurno greška: „Pa Srbi su ovde kod kuće... Ovo je srpsko tlo. Možete li nas zamoliti da napustimo Beograd“. Kako tada, tako i danas Beograd misli da mu teritorija Crne Gore pripada taman koliko teritorija Beograda. Vučić predstavlja referendum o obnovi nezavisnosti Crne Gore 21. maja 2006. godine kao „otcepljnje Crne Gore od Srbije“ koje on ne bi dozvolio da je tada bio na vlasti. Najnoviji izliv bijesa na Crnu Goru imao je za povod prisustvo otpravnika

poslova u ambasadi Crne Gore u Zagrebu na proslavi godišnjice „Oluje“ u Kninu, iako predstavnici Crne Gore prisustvuju toj proslavi od 2016. godine. I inače, kako se izgleda bliže izbori u Srbiji, Vučić i njegovi čauši daju sebi za pravo da određuju što Crna Gora smije, a što ne. Crna Gora je postala meta vlasti Srbije za podizanje tenzija i podizanje patriotskih ośećanja svog biračkog tijela.

„Zvanična Crna Gora učestvuje u proslavi 'Oluje', a nikoga nije poslala na komemorativno śećanje na stradale Srbe u Mrkonjić Gradu. Hvala Vladi Crne Gore. Ovo nije kraj, već tek početak takvih odluka“, osuo je paljbu na Crnu Goru Vučić. U isto vrijeme na Kosovu se, na jezeru Gazivode, koje je Vučić ranije proglasio za strateško za Srbiju i koje ne smije pasti u ruke Albanaca, ruše kuće i ugostiteljski objekti Srba, bez ikakve odluke suda i sudskog rješenja. Svi objekti su retroaktivno proglašeni prošle godine kao divlja gradnja, iako su mnogi objekti imali dozvole iz perioda srpske vladavine. Ali, to nije tema koja bi pred izbore podizala nacionalne tenzije, jer više liči na poraz Vučićeve politike na Kosovu, pa mu Crna Gora dođe kao zgodnija za pumpanje nacionalističkih mišića.

MN: „CRNOGORSKI SCENARIO“ ZABLUDA

U Pоvеlјi Uјеdinjеnih nаciја, člаn 2 tаč. 1 istаknutо је dа: „Оrgаnizаciја pоčivа nа nаčеlu suvеrеnе јеdnаkоsti svih njеnih člаnоvа“. Suvеrеnоst је, u stvаri, ustаvni pојаm kојi izrаžаvа vrhоvnu vlаst nаd tеritоriјоm i stаnоvništvоm. Unutrаšnjа suvеrеnоst države prеdstаvlја prеduslоv zа spоlјnu suvеrеnоst, tј. zа punоprаvnо učеšćе u mеđunаrоdnој zајеdnici. Suvеrеnitеt је „dоktrinа dа držаvе imајu vrhоvnu vlаst dа uprаvlјајu svојim unutrаšnjim pоslоvimа kао i svојim оdnоsimа sа drugim držаvаmа i mеđuvlаdinim оrgаnizаciјаmа“. Postavlja se pitanje odakle Beogradu pravo da narušava suverenitet Crne Gore i da se miješa u njene unutrašnje stvari? Nije Crna Gora kolonija Beograda, niti Zetska banovina, kao je predstavlja vojvoda Rajo.

Ne zna se kad će biti parlamentarni izbori u Srbiji, jer su oni najvažniji. Za očekivati je da će biti prije predśedničkih, jer Vučić nema kredibilnog kandidata za predśedničke izbore. Bilo bi glupo da organizuje parlamentarne izbore nakon poraza na predśedničkim. Čini se da razlika između Vučića i studentske liste sa opozicijom nije nepremostiva prepreka za Vučića. Ogromni finansijski resursi, veze sa kriminalnim i huliganskim krugovima, zastrašivanje, kapilarni glasovi, kupovina glasova, bugarski vozovi, mobilni birači iz Crne Gore i entiteta BiH Republika Srpska, izmišljene manjinske liste... lako mogu nadomjestiti manjak,

ukoliko ga ima. Što se opozicije tiče, dok optiraju nekakav „crnogorski scenario“, sa tri različite kolone, moram da ih razočaram: za „crnogorski scenario“ morali bi da dignu Amfilohija iz groba. I ne upoređujte vladavinu Mila Đukanovića i Aleksandra Vučića, ni medijske prilike u Crnoj Gori sa sadašnjim u Srbiji, ili resursima koje je imala opozicija u Crnoj Gori i koje ima opozicija u Srbiji.

No, svejedno, bar će normalniji dio Srbije imati opciju da glasa za proevropsku koaliciju, ako ništa drugo.