Srbija je s Vučićem skočila nazad 30 godina: Miloševića su sahranili u dvorištu kuće, a sada nacionalistički orgijaju s Mladićem

Reakcija iz Srbije na smrt osuđenog ratnog zločinca Ratka Mladića pokazala je da se ova zemlja, pod vlašću Aleksandra Vučića, u svakom pogledu vratila tri decenije unazad.

Mladić je, bez obzira na to što je osuđen za najteže ratne zločine i genocid, u Srbiji dočekan kao nacionalni heroj. Na aerodromu je njegov kovčeg bio prekriven državnom zastavom, a uz njega su stajali pripadnici Vojske Srbije.

Tijelo je sprovedeno kroz Beograd uz pratnju vojske i policije, dok su mu vojnici, policajci, ali i građani salutirali i pozdravljali ga transparentima.

Na komemoraciji su ga ispratili političari, javne ličnosti i državni zvaničnici, a isto se očekuje i na njegovoj sahrani.

Slika koja će iz Beograda otići u svijet samo je kulminacija onoga što se u Srbiji dešava posljednjih 14 godina, odnosno od dolaska Vučića i njegove, sada već možemo reći ironično nazvane, Srpske napredne stranke.

„Oni bivši“ oprezno gradili kuću, Vučić je srušio i spalio zemlju na kojoj se nalazila

Srbija je bila agresor tokom ratova devedesetih godina i političari koji su početkom 2000-ih preuzimali vlast od režima Slobodana Miloševića to su znali, iako to nijesu javno priznavali.

Zbog toga je rušenjem Miloševićevog režima počeo otklon od politike devedesetih, čak i ako se retorika nije značajno promijenila. Političari poput Zorana Đinđića, Borisa Tadića i drugih znali su da je za povratak Srbije u međunarodnu zajednicu potrebno napraviti distancu od onoga što je u ime države rađeno u regionu, uključujući i genocid u Srebrenici.

To je bio suštinski, ali i simbolički proces. Suština je bila da se zločinci koji se kriju u Srbiji pronađu i dovedu pred međunarodni sud, što je i učinjeno. Taj proces nije bio lak i nosio je političku cijenu, ali su tadašnji političari znali da se mora sprovesti.

Međutim, jednako važan bio je i simbolički dio. U tom pogledu, kada je osumnjičeni za ratne zločine Milošević preminuo u Hagu, njegovo tijelo nije stiglo avionom Vlade Srbije, a sahrana mu je organizovana u dvorištu porodične kuće, dok je bilo prisutno 50 osoba.

Naravno, bilo je svojevrsnog nacionalističkog orgijanja i tokom oproštaja od njega, ali je to bilo znatno manjeg obima i, što je najvažnije, bez izričite podrške i odobrenja vlasti u Srbiji.

Šest godina kasnije, Srbija je 2012. godine kolektivno odlučila da ta vlast nije bila dobra, pa je na predsjedničkim izborima Tadića zamijenila Tomislavom Nikolićem, bivšim članom Srpske radikalne stranke, tada „opranim licem“ i osnivačem stranke koja je obećavala napredak na evropskom putu.

Posljedice tih izbora Srbija plaća i danas. Umjesto Nikolića sada ima Vučića, koji se vješto „progurao“ i sada postao apsolutni vladar Srbije.

Iako je izgradio stranku koja u svom imenu ima riječ „napredak“, Vučić je Srbiju unazadio i vratio u mračno doba devedesetih godina. Proces je počeo još 2014. godine, kada se u Srbiju vratio tada još formalno osumnjičeni ratni zločinac Vojislav Šešelj.

Od tada do danas Vučićeva Srbija je, korak po korak, vraćala sat unazad 30 godina, a kulminacija tog procesa došla je nakon smrti osuđenika za genocid Ratka Mladića.

Vučićeva vlast organizovala je sve, od dolaska na aerodrom do sahrane, iako je vješto pokušavala da se distancira od formalne organizacije. Bez obzira na to ko je platio komemoraciju, činjenica da su tamo bili ministri, vojni i civilni zvaničnici vlasti i druge javne ličnosti jasno govori o tome ko je istinski stajao iza organizacije.

Srbija je imala šansu i krenula dobrim putem kada je vlast konačno izbijena iz ruku osoba koje su pokrenule ratove koji su kulminirali etničkim čišćenjem i genocidom. Kada ih je vratila upravo u te ruke, naizgled oprane „napretkom i evropskim putem“, to je bio signal da je sat krenuo unazad, a Mladićevom smrću i reakcijom na nju vraćen je tamo gdje s Vučićem, očigledno, i treba biti – u mračne devedesete.