Haris Dervišević, osumnjičen za paljenje ,,rendž-rovera” koje je vozio sveštenik Srpske pravoslavne crkve Mijajlo Backović, prilikom policijskog ispitivanja - brani se ćutanjem. Prema informacijama Televizije E, tridesetpetogodišnji Beranac sa prebivalištem u Tivtu - kojem je određen tridesetodnevni pritvor - otkrio je da nije imao lični konflikt sa Backovićem, ali je odbio da saopšti ko je naručio paljenje vozila.  <figure> <img src="https://publisher-publish.s3.eu-central-1.amazonaws.com/pb-etv/swp/8p72gy/media/20260214200232_5d6cf26c5eb1821f896657db10cc721115fe9a1dbed9e80be6d3db4add06881b.jpg" data-media-id="editor_0" data-image-id="20260214200232_5d6cf26c5eb1821f896657db10cc721115fe9a1dbed9e80be6d3db4add06881b" data-rendition-name="original" width="201" height="187" loading="lazy" alt='DRUGO PO REDU PALJENJE: Vozilo ,,range rover" koje je vozio Mijajlo Backović'> <figcaption>DRUGO PO REDU PALJENJE: Vozilo ,,range rover" koje je vozio Mijajlo Backović(Photo: UGC)</figcaption> </figure>  KOCKA I KRIMINAL&nbsp; Dervišević je od ranije poznat crnogorskoj policiji. Hapšen je decembra 2020. godine, sa dvojicom svojih drugova i osumnjičen za krađu satova vrijednih skoro 150.000 eura u Porto Montenegru.&nbsp; U policiji ističu da je Dervišević redovni posjetilac kazina i drugih kockarskih lokala i da je često u problemima. -Riječ je o licu koje je sklono kocki usled čega je često u finansijskim problemima jer je dužan licima koje se bave zelenašenjem – kazao je za ETV izvor iz Uprave policije.&nbsp; Naglašava da povezuju paljenje vozila sveštenika Backovića zato policija povezuje sa odnosima tog popa Srpske pravoslavne crkve sa nekim operativno interesantnim osobama, prevashodno iz Budve.&nbsp; Izvor ETV nije želio da otkriva da li akcije prema Backoviću potiču od kriminalne grupe poznate kao ,,Budvanska”, ali nije isključio da postoji animozitet iz te sredine prema svešteniku Crkve Srbije. Pri to, ističu da nije riječ o nekim loalnim političkim, već prvashodno poslovima u vezi sa odreženim lokalima…&nbsp; ĆUTANJE JE ZLATO Prema policijskim procjenama, Dervišević je angažovan od pojedinca koji je finansijski moćan da plati ,,ćutanje izvršioca paljenja”, ali je istovremeno naručilac dio kriminalne grupe koja bi žestoko kaznila ukoliko bi prekršio zavjet ćutanja.  <figure> <img src="https://publisher-publish.s3.eu-central-1.amazonaws.com/pb-etv/swp/8p72gy/media/20260214200232_1fefbbc9ebd8ce8a35c6fc0464540a4a2f538bfa9227005ae268fc39e8976f29.jpg" data-media-id="editor_1" data-image-id="20260214200232_1fefbbc9ebd8ce8a35c6fc0464540a4a2f538bfa9227005ae268fc39e8976f29" data-rendition-name="original" width="290" height="174" loading="lazy" alt='META: Zapaljeni ,,BMWX6" Mijajla Backovića'> <figcaption>META: Zapaljeni ,,BMWX6" Mijajla Backovića(Photo: UGC)</figcaption> </figure>  Ovo je drugo paljenje vozila koje koristi sveštenik Backović. Januara prošle godine ispred porodične kuće u Tivtu Backoviću je zapaljen luksuzni džip marke ,,BMWX6”, koji je bio u njegovom vlasništvu. Prema policijskim procjenama, vrijednost automobila je bila iznad 70.000 eura. U tivatskom naselju Učuri 4. februara ove godine, kako se sada osnovano sumnja, Haris Dervišević je zapalio luksuzni ,,rendž rover” beogradskih tablica kojeg je koristio Backović. Prema policijskim izvorima, vozilo je vlasništvo kompanije ,,Auto World” iz Beograda, koja se bavi prodajom i rentiranjem automobila. Vlasnik kompanije je srpski državljanin Marko Knežević.&nbsp; Da li je Backović iznajmljivao ,,rendž rover”, za sada nije poznato. MOTIVI Kao što zvanično nijesu poznati motivi drugog po redu paljenja luksuznog vozila kojim upravlja Backović. Prema izvorima ETV, policijska istraga isključuje političke razloge za napade na imovinu Mijajla Backovića. Inspektori sada ispituju razne finansijske poslove, neke vezane za rad fudbalskog kluba ,,Arsenal”, ali i neke informacije koje govore o naplati dugova. Dva paljenja u 13 mjeseci moraju imati, procjena je policijskih inspektora, finansijske razloge.&nbsp; Prema saznanjima iz istrage, riječ je o nastavku pritiska jedne kriminalne grupe sa Primorja, koja smatra da im Backović duguje i neke usluge, ali i novac.  <figure> <img src="https://publisher-publish.s3.eu-central-1.amazonaws.com/pb-etv/swp/8p72gy/media/20260214200232_59586de494585b67277d48007f9eb724c345fc177e0cfa0155708b57c0c98727.jpg" data-media-id="editor_2" data-image-id="20260214200232_59586de494585b67277d48007f9eb724c345fc177e0cfa0155708b57c0c98727" data-rendition-name="original" width="481" height="486" loading="lazy" alt="DOBRE VEZE: Vukšić i Backović"> <figcaption>DOBRE VEZE: Vukšić i Backović(Photo: UGC)</figcaption> </figure>  PADOBRANAC ,,SRPSKOG SVETA“ Nije prvi put da se Mijajlo Backović nalazi u žiži javnosti.&nbsp; Pop Crkve Srbije, nekadašnji pripadnik srpske padobranske 63. brigade iz Niša, odavno je politički aktivan i jedan je od gorljivih zagovornika ,,srpskog sveta”, političkog projekta objedinjavanja Srba, kojima je Beograd matica i glavni grad.&nbsp; Svojevremeno je uticao da se njegov bliski prijatelj, Dejan Vukšić, izabere kao predstavnik Nove srpske demokratije za predsjednika Skupštine opštine Kotor. Vukšić je kasnije bio na čelu Agencije za nacionalnu bezbjednost, potom i savjetnik predsjednika jakova Milatovića. Nema sumnje da je brojne informacije Vukšić dijelio sa svojim dugogodišnjim prijateljem, ali i političkim istomišljenikom, popom Backovićem.&nbsp; Početkom 1918. godine Backović, tada predsjednik Pravoslavne omladine Crne Gore, postao je jedan od od osnivača nevladine organizacije ,,Miholjski zbor”. Pravoslavna omladina, organizacije bliska Crkvi Srbije, krovna je organizacija svih pravoslavnih bratstava, ali i vrlo aktivna u brojnim projektima političkog organizovanja Srba u Crnoj Gori i regionu, naročito u širem rejonu Trebinja. NEPOŽELJNA OSOBA&nbsp; Posljednjeg januarskog dana Portal ETV je objavio da je Mijajlo Backović, uz još četiri srpska političara, proglašen nepoželjnim od države Hrvatske i da mu je zabranjen ulazak u tu zemlju.&nbsp; Backović je aprilu 2025. godine izjavio je da su Hrvati u Crnoj Gori ,,politički projekat" koji je počeo od Drugog svjetskog rata, napominjući da su se, do rata katolici u Boki izjašnjavali kao "Bokelji ili Srbi". Sveštenik Crkve Srbije bio je na čelu protesta i akcije koja je imala za cilj uklanjanje ploče u Morinju, koja je svjedočila o agresiji na Hrvatsku.&nbsp; Politički aktivizam u korist interesa ,,srpskog sveta” i zvaničnog Beograda Mijajlu Backoviću je obezbijedio politički zaklon, ali ga, očito, nije zaštitio od akcija neke &nbsp;druge prirode. &nbsp; &nbsp;

Draško Đuranović

Siniša Adamović

original

viewImage

baseImage

thumbnail

,,SLUČAJ BACKOVIĆ”: Paljenje vozila nema političku, već kriminalnu pozadinu

To što su odbornici DPS-a u budvanskom parlamentu podržali budžet kojim se Crkvi Srbije dodjeljuje milion eura za izgradnju hrama Svetog Marka, kako bi, po sopstvenom priznanju, sačuvali šansu za promjenu strukture političke scene na nacionalnom nivou, je ništa drugo do obična partijska trgovina, ocijenio je u "Drugačijoj radio vezi" docent na FPN UCG Nemanja Batrićević.
Batrićević je rekao da je Nikola Jovanović, kao predsjednik opštine, neformalno uveo DPS u vlast.
- Suštinski je njima i SDP-u dao kontrolu nad javnim pretuzećima. Dakle, oni u punom smislu te riječi vladaju Budvom po dubini i to je ono što su oni partijski definitivno htjeli i preferirali i to je razumljivo. Ali očigledno je da je taj benefit i taj resurs koji su dobili u postizbornom koalicijnom sporozumu zapravo za njih preveliki zalogaj. Prevažan da bi to rizikovali, držeći neku vrstu principijalnog stava koju su imali prije izbora da sa Crkom Srbije nema saradnje iz razloga što su oni sami tu instituciju obilježili kao ključnog igrača u ataku na Crnu Goru, na crnogorsku državnost, identitet, naciju i slično - ističe Batrićević.
<h2>"Teme koje se sa oltara Crkve Srbije pokreću u političkom smislu nijesu lokalne, nego nacionalne"</h2>
On podsjeća da su DPS i SDP Crkvu Srbije godinama označavali kao ključnog aktera u ataku na crnogorsku državnost, identitet i naciju, te da je sadašnjim potezom toj organizaciji poslat signal da su spremni na dogovor, naročito u sredinama gdje dominira prosrpski politički narativ. Ipak, Batrićević naglašava da ovo nije lokalno pitanje.
- Teme koje se sa oltara Crkve Srbije pokreću u političkom smislu nijesu lokalne, to su par ekselans nacionalne teme. Možda je teritorija i novac koji je njima dat lokalan, ali su efekti i posljedice isključivo nacionalnog karaktera - objašnjava Batrićević.
Iako je Demokratska partija socijalista i ranije trgovala sa Crkvom Srbije, sada je, kaže naš sagovornik, situacija drugačija. Ranije se, naglašava, nastupalo sa pozicije vlasti i proces se mogao kontrolisati, dok se danas nastupa sa pozicije nemoći. Dodaje i da je ovo čisti primjer izdaje izdaje birača.
- DPS u ovom trenutku nije ostalo ništa osim ideologije. Oni imaju problem što se njihovo biračko tijelo buni na ove stvari. Oni koji se ne bi bunili su već otišli negdje drugo. I oni odbijaju da prihvate da je ovo nova realnost i da se ne mogu opravdati sa argumentima da im se ne sviđa ta stavka, ali neće valjda rušiti vlast zbog toga - navodi sagovornik Antene M.
<h2>"Crkva Srbije dobila pečat da je najjača politička grupacija u državi"</h2>
Crkva Srbije sa novcem, koji im u Budvi daju DPS i SDP, ne dobija samo hram, već i pečat koji kaže su najjača politička grupacija u državi i to od partija koje tvrde da brane Crnu Gore od te crkve, ističe Batrićević. To, dodaje, nijesu mogli očekivati od bilo koje srpske partije.
- Crkvi Srbije u Crnoj Gori nema ništa slađe od para koje im je dao DPS, jer s tim parama dolaze stvari koje im ne može dati nijedna druga partija u Crnoj Gori. Crkva Srbije, posebno poslije 2020. godine, makar u crnogorskom nacionalnom korpusu, ima veoma problematiču reputaciju. Postalo je jasno i onima kojima ranije nije bilo jasno da je to crkva druge države i da je političko djelovanje te institucije na štetu Crnogoraca i Crne Gore kao države. Tu reputaciju ne mogu da im isprave srpske partije. Tu reputaciju, taj legitimitet u tom biračkom tijelu može samo da im vrati crnogorska partija. Što veća, to za njih bolje. Zamislite uživanje vladika Crkve Srbije kad znaju da je početak 2020. godine bio obilježen glasanjem DPS-a za zakon kojim crkva treba da da novac državi zbog poreza, a kraj 2025. time što je DPS glasao da oni toj crkvi daju pare iz budžeta kao donaciju. Sigurno u Crkvi Srbije slave, ovo je velika pobjeda za njih. Ideološka, finansijska i svaka druga - naglašava Batrićević.
<h2>Izbjeći apstinenciju birača</h2>
Odgovarajući na pitanje šta bi moglo da bude rješenje, Batrićević smatra da je potrebno redefinisati odnose unutar suverenističkog bloka, ali i odnose sa drugom stranom. Za suverenistički blok je ključno, naglašava, izbjeći apstinenciju birača.
- Prvo ja bih rekao da imamo dovoljno dokaza da znamo da DPS, SDP i SD nijesu rješenje. Oni moraju biti dio toga rješenja, ali to nije dovoljno. Ja se nadam da će se do izbora 2027. pojaviti neke druge liste, neke druge građanske opcije ili partijske, nije važno. Podržavam napore u tom smislu ko god ima neku infrastrukturu, neku želju, neku ideju. Volio bih da to bude slučaj i mislim da nam alternativa treba. Bojim se da bi potezi postojećih partija rezultirali većom apstinencijom nego što bi mi ih htjeli ili očekivali. Jedini način da se to spasi je da neke druge liste pokupe te birače. U suportnom, mislim da ćemo biti u goroj poziciji nego što jesmo. Ja znam da ja na sljedećim izborima neću podržati nijednu opciju od ovih koje su glasale za ovo u Budvi - poručuje Batrićević.
Kada je riječ o odnosima suverenista sa političkim protivnicima i potencijalnih koalicija, neophodno je postaviti jasnu listu uslova i to: nema negacije crnogorske nacije, nema izgradnje hramova, nema nagrađivanja ljudi koji negiranju pravo Crnogoraca da postoje i mnoge druge pojave u posljednjih nekoliko godina, jasan je Batrićević.

Portal ETV

610x380

500x500

400x240

400x203

1250x600

1084x550

Batrićević: Crkvi Srbije u Crnoj Gori nije ništa slađe od para koje joj daje DPS

Crkva Srbije u Crnoj Gori sve je samo nije vjerska organizacija. Njen uticaj davno je prerastao okvire duhovnog djelovanja i postao gotovo ključan politički faktor koji aktivno oblikuje društvene procese, utiče na donošenje odluka i nameće identitetske obrasce suprotne sekularnom i građanskom karakteru države.
Iako je Ustavom jasno propisana odvojenost crkve i države, crkva Srbije uživa izuzetne materijalne i institucionalne privilegije – od prepisivanja vrijedne imovine i dodjele atraktivnih parcela do redovnog finansiranja iz javnih budžeta. Takav odnos vlasti prema jednoj vjerskoj organizaciji otvara pitanje političke zavisnosti države i stvarnog dometa njenog suvereniteta. Dodatnu zabrinutost izaziva činjenica da se djelovanje Crkve Srbije sve češće poklapa sa interesima van Crne Gore, dok se unutrašnje političke i društvene tenzije produbljuju kroz teme identiteta, obrazovanja i državnosti.&nbsp;
Pitanje statusa pravoslavne crkve u Crnoj Gori ponovo je dospjelo u fokus javnosti sredinom ovog mjeseca, kada je jedna od ruskih obavještajnih službi optužila Vaseljensku patrijaršiju da će, pod uticajem britanskih službi, priznati autokefalnost Crnogorske pravoslavne crkve.&nbsp;
Kako bi se lakše snašli u moru suprotstavljenih mišljenja i tvrdnji o prošlosti i aktuelnom statusu pravoslavlja u Crnoj Gori, ali i bolje razumijeli moguće posljedice praktično ničim obuzdanog uticaja crkve Srbije te kako se to može odraziti na budućnost zemlje, <a href="https://www.portalanalitika.me/clanak/vukotic-crkva-srbije-djeluje-destruktivno-po-crnogorsko-drustvo-jedino-nesposobna-drzava-ne-moze-se-suprostaviti-ovim-pogubnim-namjerama">Portal Analitika razgovarao je sa istoričarem Vukotom Vukotićem</a>.
<h2>U Duklji dominantan uticaj imalo zapadno hrišćanstvo</h2>
Koliko daleko sežu i u kojoj mjeri su poznati korijeni pravoslavlja na teritoriji današnje Crne Gore?&nbsp;
VUKOTIĆ: Pravoslavlje na prostoru Crne Gore postoji od same Velike šizme, 1054. godine i razdvajanja Istočne i Zapadne crkve. Ipak, još od tog najranijeg perioda, ono je bilo stalno nametnuto i bilo prepoznato kao vjera okupatora, prvo Vizantije, a onda i Nemanjićke Raške.
Veliki broj latinofonog življa u Primorju i uticaj monaških redova iz Italije dali su prevagu zapadnom hrišćanstvu na ovim prostorima. Tek tokom vremena, pravoslavlje se polako utemeljilo u narodu.
Crkva Srbije i njoj bliski akteri iz crnogorske vlasti, temelj svog vjerskog i nacionalnog identiteta baziraju na periodu od nepuna dva vijeka vlasti Nemanjića srednjovjekovnom Zetom. Ovaj period ističu i kao vrijeme formiranja prvih pravoslavnih episkopija na teritoriji današnje Crne Gore. Koliko zaista znamo o ovom periodu i pravoslavnoj crkvi u to vrijeme?
VUKOTIĆ: Znamo dovoljno da možemo sa sigurnošću tvrditi da prve episkopije nijesu nastale u doba Nemanjića. Još u doba Vojislavljevića, u papskim bulama iz 1078. i 1089. godine pominju se odredbe koje upućuju da je tada bilo pravoslavnih eparhija u Crnoj Gori.
Zetska episkopija se formirala u manastiruVranjini, oko 1230. godine, kao dio Arhiepiskopije Žičke unutar Nemanjićke države. Međutim, to samo svjedoči da je bila državna vjera, a ne dominantno raspoloženje u narodu. Zapravo podatak da su Balšići, odmah po osamostaljenju Zete prihvatili katoličanstvo, govori o stvarnom stanju stvari na terenu.
Prve dvije crnogorske dinastije, Vojislavljevići i Balšići, bile su katoličke vjeroispovijesti. Kakav je bio status pravoslavlja u Duklji Vojislavljevića u 11. i 12. vijeku, tj. u Zeti Balšića nakon što su se sredinom 14. vijeka osamostalili od vlasti Nemanjića? Kada pravoslavlje postaje dominantna konfesija među stanovnicima srednjovjekovne Zete?
VUKOTIĆ: Već sam istakao da je u srednjevjekovnoj Duklji dominantan uticaj imalo zappadno hrišćanstvo. Ovo zbog toga što je ovom području bio snažan miks slovenskog i romanskog stanovništva i velikog uticaja iz Italije. Takođe, treba istaći da je prvu obnovu hrišćanstva nakon završetka procesa Velikih seoba, u Duklji izvršili monasi benediktinskog reda početkom IX vijeka.
Dugo vjekova oni su bili dominantni vjerski činilac na ovom prostoru i podigli su oko 12 manastira u Duklji. Zbog toga, i njihovog jakog uticaja u Zeti, i Balšići odmah po osamostaljenju uzimaju katoličanstvo.
Svakako bilo je tu dosta i političkih razloga, jer već u to doba Vizantija je bila dosta oslabljena, a Raška se bukvalno raspala. Tek od početka XV vijeka, uticajem Jelene Balšić, kćerke kneza Lazara Hrebeljanovića, ponovo se nameće pravoslavlje u Zeti.
<h2>Zetska episkopija nema nikakvog kontinuiteta sa episkopijom Nemanjića</h2>
Nakon propasti srednjevjekovne srpske države sredinom 15. vijeka, što se događa sa njenom pravoslavnom crkvom, posebno sa episkopijom u tadašnjoj Zeti? Da li se Mitropolija koju je Ivan Crnojević osnovao na Cetinju 1485. godine, smatrala nasljednicom pravoslavne episkopije iz vremena države Nemanjića ili je u pitanju bio početak novog crkvenog i državnog kontinuiteta?
VUKOTIĆ: Zajedno sa srpskom Despotovinom ukinuta je srpska patrijaršija, ionako nerugularno uspostavljena. Ipak, to ne znači da je bio i kraj pravoslavlja u Zeti. Dinastija Crnojevića imala je potrebu da stvori svoju crkvenu organizaciju. To se i desilo Vranjinskom poveljom 1455. godine, za vrijeme Stefanice Crnojevića.
Stvorena je Zetska episkopija, ponovo u manastiru Vranjini. Bila je to episkopija koja je odgovarala državi Crnojevića i bila je autokefalna u odnosu na bilo koje druge pravoslavne crkve. Ovo se vidi u činjenici da zetski mitropolit ne prihvata niti usvaja preporuke Vaseljenskog patrijarha. Tako da je sasvim jasno da nema nikakvog kontinuiteta sa episkopijom iz doba Nemanjića, jer je ta episkopija prestala da postoji nakon odlaska episkopa iz Manastira Sv. Mihaila na Prevlaci.
Nakon okupacije države Crnojevića, u kakvom je odnosu bila Cetinjska mitropolija sa pravoslavnim crkvama u Osmanskom carstvu?
VUKOTIĆ: Teško je govoriti o odnosu Crnogorske episkopije sa Vaseljenskom patrijaršijom nakon 1499. godine. Ono što je pouzdano jeste da je Crnogorska crkva nastavila da bude autokefalna i da se vladike biraju po volji naroda.
Vladike iz raznih plemena, tokom XVI i XVII vijeka imale su odnos sa osmanskim vlastima i znamo da je vladika Pahomije Komanski išao u Carigrad. Međutim, nema nikakvih dokaza da je Crnogorska crkva bila zavisna od Vaseljenske patrijaršije. Čak ni kad je Mehmed-paša Sokolović obnovio Pećku patrijaršiju, to nije imalo uticaja na Crnogorsku crkvu.
<h2>Pozivanje na srpstvo Petrovića samo pokazivanje nepoznavanja stvari toga doba</h2>
Mnoga crnogorska plemena u kojima je danas veoma jak kult Nemanjića, primila su pravoslavlje tek za vrijeme vlasti Osmanlija, tj. dugo nakon propasti srednjovjekovne Srbije. Možete li nam reći kako se pravoslavlje širilo među crnogorskim plemenima tokom osmanske vlasti i zašto je ova tema danas tabu u Crnoj Gori?&nbsp;
VUKOTIĆ: Što se tiče prostora Stare Crne Gore, na njenoj teritoriji je stalno djelovala Crnogorska crkva i pravoslavlje se nije dovodilo u pitanje tokom vjekova. Međutim, u brdskim plemenima stavr je bila značajno drugačija. Veliki broj njih je bio tokom XVI i XVII vijeka katoličke vjere.
Ma koliko se danas među njima gajila propaganda o nekom „čistom“ srpstvu i kultu sv. Save Nemanjića, to jednostavno nije utemeljeno u činjenicama. Tome najbolje svjedoči izvještaj barskog nadbiskupa Marina Bicija iz 1610. godine, koji izričito navodi da je u katoličku vjeru krstio stanovništvo Kuča, Pipera, Bratonožića, Bjelopavlića i drugih plemena.
U istom izvještaju stoji decidno da je krštavanje obavljeno do rijeke Zete, a da je odatle prema zapadu jurisdikcija „šizmatičkog“ episkopa sa Cetinja. Štaviše, Mlečani u XVII vijeku uspostavljaju funkciju guvernadura u Crnoj Gori, kao pravoslavnoj i u Kučima, kao katoličkom plemenu. Tek na kraju tog vijeka, vladika Ruvim III širi pravoslavlje i na Brda.
Brojni funkcioneri vlasti često zazivaju povratak tradicionalne iliti Crne Gore Petrovića, posebno insistirajući na srpskom identitetu mitropolita izove porodice. Na osnovu čega su crkveni poglavari iz ove porodice, od vladike Danila do vladike Njegoša, smatrali crnogorski narod dijelom srpstva? Da li su to bila narodna predanja ili neki drugi izvori?
VUKOTIĆ: Sasvim je apsurdno izvoditi teze da su vladike i gospodari Crne Gore bili išta drugo sem Crnogorci. To je proizvod propagande koja se širila za vrijeme Jugoslavije i na žalost još uvjek ima njenih poklonika. Pozivanje na srpstvo Petrovića je samo pokazivanje nepoznavanja stvari toga doba.
Srpstvo na koje se Petrovići referiraju odnosi se na crkveni položaj i naglašavanje nezavisnostiod Vaseljenske patrijaršije. Sa druge strane, Petrovići su vodili politiku, pod pritiskom Rusije, ujedinjenja balkanskih Slovena. U tom smislu, priča o srpstvu kao integralnom pojmu bila je uveliko iskorišćena za potrebe te politike.
Zašto se na srpskom porijeklu crnogorskog naroda insistiralo čak i za vrijeme vlasti Komunističke partije, uprkos naučnim dokazima o netačnosti te tvrdnje? Da li su takvi stavovi funkcionera Komunističke partije, uticali da ne pokrenu pitanje obnove autokefalije Crnogorske pravoslavne crkve, za razliku od njihovih kolega u Makedoniji?
VUKOTIĆ: Svakako da su uticali. Rukovodstvo Komunističke partije u Crnoj Gori kao da nije smjelo da se suprostavi uticaju Beograda. Posebno pogubno je bilo usvajanje ideje Milovana Đilasa o Crnogorcima kao „grani srpstva“. To je dosta zaustavilo procese stvaranja crnogorske samosvojnosti kao nacije, iako smo imali istorijsku priliku za to.
Za razliku od rukovodstva Makedonije koje je iskoristilo da stvori autokefalnu crkvu, crnogorsko je propuštilo da to uradi.
<h2>U obnovi autokofelnosti politika uvijek odlučujući faktor</h2>
Saopštenje ruske obavještajne službe o navodnoj namjeri Vaseljenske patrijaršije da dodijeli autokefalnost Crnogorskoj pravoslavnoj crkvi, izazvalo je malu buru u regionu. Uprkos brzom demantu Vaseljenske patrijaršije, brojni crnogorski suverenisti nadaju se da tamo gdje ima dima ima i vatre. Kako danas vidite projekat obnove Crnogorske pravoslavne crkve? Može li se nadoknaditi vrijeme izgubljeno od 2006. do 2020. godine?
VUKOTIĆ: Moramo shvatiti da je obnova crkvene autokefalnosti dugotrajan proces i da zavisi od mnogo faktora. Najvažniji faktor je da postoji država i da je ta Crkva za njenu teritoriju.
Ipak, politika je uvijek odlučujući faktor i Vaseljenska patrijaršija će uvijek vagati političke prilike i uskladiti svoje interese sa situacijom na terenu. Mi smo zaista izgubili dosta vremena, od 2006. godine, ali neke okolnosti nam i nijesu išle na ruku.
<h2>Suzbijanje djelovanja crkve Srbije primarni zadatak države</h2>
Da li se Crna Gora može uspostaviti kao iole stabilna i moderna država dok u Cetinjskom manastiru stoluje Joanikije Mićović koji ne priznaje pravo više od 40 odsto građane ove zemlje na crnogorsko nacionalno opredjeljenje?&nbsp;
VUKOTIĆ: Država je Ustavom odvojena od države i to joj daje snagu da se modernizuje i bira svoj put napretka. Ipak, Crkva ima veliku moć u društvu, u crnogorskom veću nego što bi trebalo, pa je zbog toga važan faktor u državi.
Kod nas u Crnoj Gori, Crkva Srbije postavlja se kao peta kolona u odnosu na državu i radi na njenom rušenju i to joj daje negativnu konotaciju u društvu. Samim tim, suzbijanje djelovanja Crkve Srbije je primarni zadatak države, jer to je način njenog opstanka. Nijedno društvo ne može opstati ukoliko stalno ima opstrukcije na svom putu.
Kratkim pregledom sajtova dvije sprske mitropolije u Crnoj Gori, jasno se na osnovu fotografija sa liturgija i drugih crkvenih okupljanja može zaključiti o velikoj popularnosti koju uživaju. Kako smatrate da će uticaj crkve Srbije uticati na razvoj crnogorskog društva u neposrednoj budućnosti, posebno s obzirom na nedavne najave Joanikija Mićovića o uvođenju vjeronauka u državnim školama?
VUKOTIĆ: Jačanje moći crkve nikada nije bilo blagotvorno za neko društvo. Nažalost, danas u svijetu vidimo retrogradne tendencije, koje ne prepoznaju ove opasnosti. Na tom talasu jašu i čelnici Crkve Srbije u Crnoj Gori.
Međutim, ovdje je posebno opasno, jer Crkva Srbije djeluje destruktivno po crnogorsko društvo i državu. Te inicijative, poput uvođenja vjeronauke u škole, suprotne su sekularnoj osnovi našega društva, a naročito su opasne jer se time ostavlja prostor za nesmetano indoktriniranje omladine. Jedino nesposobna država nije u stanju da se suprostavi ovim pogubnim namjerama.

Vukotić: Jedino se nesposobna država ne može se suprostaviti pogubnim namjerama Crkve Srbije

Grupa građana Cetinja saopštila je da je otvoreno pismo službenika Državnog arhiva Crne Gore potvrdilo sumnje da je direktor Danilo Mrvaljević tu ustanovu stavio na raspolaganje popovima Crkve Srbije.
&nbsp;- Iako je krajem prošle godine pokušao obmanuti javnost, saopštenje zapošljenih u DACG te saopštenje Centra za građanska prava razotkrilo je prljave namjere Danila Mrvaljevića da crnogorsku arhivsku baštinu podredi interesima organizovane grupe koja se predstavlja kao SPC - navedeno je u saopštenju za javnost grupe građana Cetinja.
Kako navode, očito je da Danilo Mrvaljević misli da Temeljni ugovor države Crne Gore s Crkvom Srbije podrazumijeva ne samo ustupanje grobalja, crkava, manastira i nebrojenih hiljada kvadrata crnogorske teritorije no i ustupanje naše arhivske baštine kako bi netragom nestala kad dođe u ruke onih koji svim silama nastoje da zatru svaki trag imena crnogorskoga.
- Pozivamo našega sugrađanina Danila Mrvaljevića da se okane ćorava posla u kojemu je nečasno uhvaćen ili da podnese ostavku na mjesto koje mu je povjereno kako bi sprovodio partijske interese Demokrata. Nas se ne tiče što o Crkvi Srbije misli ni vlast ni opozicija jer je suviše freško śećanje na 5. septembar 2021, na suzavce, metke i dimne bombe te na do zuba naoružane kriminalce koji su obezbjeđivali nasilno ustoličenje poglavara te okupacione institucije u Crnoj Gori - naglašeno je u saopštenju.
Poručuju da nema toga danas kome treba objašnjavati da svetosavski popovi nijesu u Arhiv došli da bi se bavili istorijom Crne Gore, "no da bi zametnuli trag svim pojavama u našoj istoriji koji ne idu u prilog njihovoj izdajničkoj misiji".
- Stoga poručujemo: Dalje ruke od Državnoga arhiva Crne Gore - poručuje grupa građana Cetinja.

Grupa građana Cetinja: Mrvaljević da se okane ćorava posla u kojem je nečasno uhvaćen, ili da podnese ostavku

Istoričar Srđa Pavlović ocijenio je da Evropska unija u Crnoj Gori pronalazi saveznika kojeg štiti i podržava, iako je, kako kaže, riječ o akterima sa izraženim antievropskim i anti-NATO stavovima.
Gostujući u emisiji Na kraju dana na Televiziji E, Pavlović je rekao da u Briselu postoji snažna potreba za samolegitimacijom Evropske unije, kako kao političke asocijacije, tako i kao ideje ujedinjene Evrope u vremenu dubokih podjela i pojačanih transatlantskih pritisaka.
On smatra da članstvo u EU ne podrazumijeva samo ispunjavanje tehničkih kriterijuma, već i suštinske promjene u društvu.
- Crna Gora je sada u poziciji da je svim silama guraju u Evropsku uniju, a ona se svim silama brani da uđe i veliko je pitanje kako će se ta trka završiti. Ja lično bih volio da Crna Gora postane dio Evropske unije jer je to ipak jedna asocijacija država koja je civilizacijski iskorak u odnosu na ranije stanje u Evropi i šire, mislim da bi to ljekovito bilo za Crnu Goru, ovdje podrazumijevam da se radi o generacijskom procesu i ta ljekovitost se pokazala vjerovatno mnogo jasnije i značajnije za par decenija. Nijesam siguran da ova politička struktura koja vlada državom ima dovoljno snage i kapaciteta da Crnu Goru uvede u Evropsku uniju. Taj nedostatak se u značajnoj mjeri kompenzuje insistiranjem i žmurenjem Evropske unije na neke očigledne propuste i na tome da se čitav proces prisajedinjenja i učlanjenja u Evropsku uniju tretira kao isključivo tehničko pitanje, pa se onda zadovoljavanje kriterijuma i ispunjavanje određenih mjerila predstavlja kao apsolutni i jedini prioritet - rekao je Pavlović.
Govoreći o unutrašnjim političkim i društvenim procesima, Pavlović je naglasio da Srpska pravoslavna crkva ima ključnu, iako često nevidljivu ulogu.
- Vjerujem da je crkva Srbije siva eminencija, iako to i nije očigledno, ona je alfa i omega čitavog društvenog zemljotresa u Crnoj Gori - kazao je on.
Prema njegovim riječima, zvaničnici Evropske unije nedovoljno razumiju dubinu i složenost odnosa na Balkanu.
- Mislim da zvaničnici Evropske unije slabo razumiju tu situaciju, oni su naravno eksperti za površne stvari kao što su većina političara, međutim postoji jedna istorijska transverzala nerazumijevanja dubokih i suštinskih stvari i odnosa na našem prostoru od strane izvanjaca. U velikoj mjeri je Crna Gora u poziciji danas u kojoj je bila iz one čuvene Čemberlenove opaske – neka daleka zemlja o kojoj mi ne znamo ništa - zaključio je Pavlović.
<div class="embed-block"><div><div style="left: 0; width: 100%; height: 0; position: relative; padding-bottom: 56.25%;"><iframe src="https://cdn.iframe.ly/api/iframe?url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D-fal-q7h7jM&key=87ca3314a9fa775b5c3a7726100694b0" style="top: 0; left: 0; width: 100%; height: 100%; position: absolute; border: 0;" allowfullscreen scrolling="no" allow="accelerometer *; clipboard-write *; encrypted-media *; gyroscope *; picture-in-picture *; web-share *;"></iframe></div></div></div>

Pavlović: Crkva Srbije alfa i omega društvenog zemljotresa u Crnoj Gori

Legitimizacija četničkog vođe, ratnog zločinca i dokazanog kolaboracionistu Pavla Đurišića već se dogodila. On više nije samo mračna figura iz prošlosti koju, uz obilje istorijske dokumentacije, pamte još živa djeca i unuci poklanih ljudi, već postaje uzor koji se otvoreno zagovara.
To što crkveni velikodostojnici Srpske pravoslavne crkve u Crnoj Gori jednog od najokrutnijih koljača proglašavaju herojem nije incident, već javno ispoljena ideologija koju oni dosljedno baštine. Iz rata u rat.
Crnogorska vlast, proruska i prosrpska, ma šta govorili u Briselu, ovu tiraniju nad istinom i zdravim razumom nije osudila. Naprotiv, podržala ju je ćutanjem.
<h2>Korijeni</h2>
Crna Gora je država sa hiljadugodišnjom, burnom i odbrambenom istorijom. Tokom njenog trajanja više puta je osvajana i gašena od susjedne Srbije. Posljednji put 1918. godine, kada je regent Aleksandar Karađorđević, uz saglasnost velikih sila, izbrisao ime zemlje u kojoj je rođen, a čiji je kralj bio njegov đed. Tada je ugasio i Crnogorsku crkvu, pripojio je SPC-u, a Crnogorce koji su se borili za pravo, čast i slobodu ubijao, proganjao, izgladnjivao...
Crnoj Gori ime su vratili komunisti. Izgradili su zemlju, infrastrukturno i institucionalno. Ali, zarad bratstva i jedinstva, o 1918. godini se u školama nije učilo.
Bez previše otpora i odbrane vlastitog integriteta, Crnoj Gori su se desile devedesete.
Crnogorci, ponešeni projektovanom srpskom mitomanijom, smijenili su tada crnogorsko komunističko rukovodstvo koje je jedino bilo brana uključivanju Crne Gore u pogrom koji slijedi, a koji su na jeziv način osjetile gotovo sve ex-Ju republike.
Srbija je započinjala ratove pod izgovorom odbrane Jugoslavije, a istina je bila da je srpski državni vrh realizovao ideju akademika SANU o Velikoj Srbiji.
<h2>Mladi, obrazovani, pametni...</h2>
AB revolucija iznijela je novu crnogorsku političku elitu. Mladi, pametni, obrazovani... Sa njima je stigla još jedna figura koja je narednih decenija igrala važnu političku ulogu – Amfilohije Radović.
Jedni su bili podložni beogradskom državnom vrhu. Drugi je blagosiljao kriminalce koji su „oslobađali“ Jugoslaviju pljačkajući, silujući, ubijajući i granatirajući tuđe gradove.
A i u crnogorskom dvorištu, za račun velikosrpske ideologije, dešavali su se zločini devedesetih: deportacije izbjeglica iz Bosne 1992, Morinj, Bukovica, Kaluđerski laz… Država je gledala i ćutala.
<h2>Crnogorski “nacionalisti”</h2>
Dok je Crna Gora tonula u vrtlog velikosrpske ideologije i klerikalnog pritiska, DPS je prolazio svoj put preživljavanja kroz pragmatizam.
Umjesto jasnog stajanja na stranu državnog suvereniteta i građanske multietničnosti, DPS je često birao kompromis. Cijena je bila velika: antifašizam je pripreman da postane relikt, a SPC se pozicionirala kao važan faktor – država u državi.
A bilo je i svijetlih tačaka – Liberalni savez Crne Gore, istinski antiratni glas, Savez reformskih snaga, SDP, manjinske partije. Pokazivali su da postoji druga Crna Gora – čojska i junačka. I baš zato su nazivani izdajnicima, separatistima i nacionalistima. Trpjeli su pritiske, torturu i progon.
<h2>Raskol DPS i mirnodopski period</h2>
Tek je 1997. godina označila prelomni trenutak u crnogorskoj politici – raskol u DPS-u koji je duboko promijenio političku scenu. Dok je jedna frakcija, predvođena Milom Đukanovićem, odvajala Crnu Goru od savezništva sa Miloševićevim režimom, druga je ostajala čvrsto vezana za Beograd i njegovu, po sve, pogubnu politiku.
Raskol je otvorio put ka promjenama koje će uslijediti tokom narednih godina, ali i učvrstio duboke podjele u društvu.
S druge strane, potpuno autonomno od svih donoseći odluke, Amfilohije je, godinu prije obnove nezavisnosti, na Rumiji, uz direktnu pomoć vojske kojom je upravljao Beograd i policije kojom se rukovodilo iz Podgorice, podigao limenu crkvu na vrh planine, čime je uzurpirao prostor koji je vjekovima bio mjesto zajedničkog hodočašća pravoslavaca, muslimana i katolika.
Ovim činom on nije samo prekinuo tradiciju zajedničkog hodočašća i iznošenja krsta kneza Vladimira, već je stvorio simbol dominacije SPC-a i nad drugim vjerama, ali i nad državom. SPC je sa Rumije krenula da šalje poruke koje su često išle u pravcu očuvanja upravo koncepta Velike Srbije i protivljenja crnogorskoj nezavisnosti, na šta je vladajuća garnitura ćutala.
Međutim, uprkos jačanju SPC-a, Crna Gora je nastavila da se kreće ka obnovi svoje samostalnosti. Put do referenduma 2006. bio je isprepleten borbama za očuvanje identiteta, pravde i prava na samoopredjeljenje.
DPS je, pod vođstvom Đukanovića, uspio da konsoliduje podršku i iskoristi trenutak da Crna Gora povrati svoju nezavisnost, što je kulminiralo istorijskim referendumom koji je otvorio novo poglavlje za državu i narod.
<h2>Nenaučene lekcije</h2>
I bi država.
Ali, nakon obnove nezavisnosti, ništa suštinski veliko se nije desilo. DPS je promovisao ustavni patriotizam, a nastavio koketiranje sa SPC-om. Vlast je protivzakonito prepisala imovinu na SPC. Prepise su obavili ljudi iz katastra uz amin nadležnih.
Do raskola dolazi 2019. godine, kada DPS novim zakonom pokušava da vrati u državno vlasništvo crkve i manastire građene do 1918.
Amfilohije, potpomognut medijima, proruskim partijama i navodno građanskim pokretom URA, pokreće crkvenu kontrarevoluciju. Litije su u dijelu javnosti predstavljene kao emancipatorski pokret.
<h2>Devedesete opet</h2>
Avgusta 2020. slavilo se uz crne zastave sa kosturskim glavama i pjesmu „Veseli se srpski rode“.
Posljednjih pet godina SPC rukovodi svakom porom društva, diže četnike na tron heroja i prijeti da Crna Gora mora biti pripojena Srbiji ili će doći do „ukrajinizacije“.
Ljudi koji se bune, kao i članovi LSCG devedesetih, proglašavani su ekstremistima i nacionalistima i postajali su target.
Dio medija i civilnog sektora ćutao je, čineći se saučesnicima. Drugi dio je, iz lukrativnih razloga, potvrđivao da su kritičari vlasti i SPC-a – nacionalisti, iako su svi odlično znali i razumjeli kuda ide Crna Gora.
Još 2020. godine, mnogi intelektualci iz Crne Gore i regiona upozoravali su Abazovića da koalicija sa baštinicima bjelaško-četničke ideologije ne vodi progresu, već fašizmu.
Dakle, znali su svi sve odlično. Ovo nije spontani folklor, nego politički projekat normalizacije zločina i potčinjavanja države. I zato sada, kada živimo u fašisoidnom društvu, ne pitajte se.
Da, za ovo ste se borili.

Kako je normalizovan četnički narativ u Crnoj Gori

Joanikije Mićović, mitropolit Crkve Srbije, okarakterisao je značaj Mojkovačke bitke kao „veliku i slavnu epopeju našeg roda, koja je ponos ne samo grada Mojkovca i Crne Gore, nego i vaskolikog srpstva“. Toj zloupotrebi Mojkovačke bitke i njenom lažnom predstavljanju pridružio se Andrija Mandić, četnički vojvoda od Krnje Jele, riječima: „Odgojeni, školovani i živjeli uz kosovski zavjet, naši preci su u tu posljednju borbu išli kao i njihovi preci pet vjekova ranije. Znali su da se životi mogu izgubiti, ali čast, obraz i duša ne smiju. Upravo zato je Mojkovačka bitka upisana zlatnim slovima u istoriju - kao završno poglavlje jedne epske epohe stare Crne Gore, ali i kao zavjet budućim generacijama da sloboda nikada nije dar, već odgovornost“. Prije će biti kao zavjet da Crnogorci više nikada ne žrtvuju svoje živote za tuđe interese, za interese onih koji im rade o glavi. Mojkovačka bitka jeste herojska pobjeda crnogorske vojske protiv tri i po puta moćnije austrougarske vojske, mnogo bolje opremljene i sa mnogo moćnijom artiljerijom, ali je pozadina Mojkovačke bitke sve samo ne obmana oko nekakvog „vaskolikog srpstva“ i „kosovskog zavjeta“. Radi se o vrlo perfidnom pokušaju da se crnogorska vojska desetkuje, kako bi se ostvarili politički ciljevi Srbije i Crna Gora primorala na kapitulaciju. Ili, kako je to u dnevniku zapisao austrougarski general Stjepan Sarkotić, zapovjednik austro-ugarskih snaga na jugoistočnom frontu, nasljednik Oskara Poćoreka, da su predsjednik srpske vlade Nikola Pašić, visoki oficiri Božo Janković i Petar Pešić „planski radili na kapitulaciji Crne Gore“. „Pešić je izdao bratsku i savezničku zemlju, bratsku i savezničku vojsku koja ga je prihvatila sa povjerenjem“, zapisao je general Sarkotić. Inače, pod njegovom komandom je u Lovćenskoj operaciji poražena i okupirana Kraljevina Crna Gora, tako da ne treba sumnjati u njegovu iskrenost. <h2>PLAN ZA „OČAJAN POLOŽAJ“</h2> Za one koji ne znaju, srpski general Božo Janković i pukovnik Petar Pešić, koji ga je zamjenio, bili su na položaju načelnika Generalštaba crnogorske komande, po planu „zajedničke odbrane“ srpskog vojvode Radomira Putnika, uslovljenog od strane Rusije prijetnjom da Crna Gora neće dobiti pomoć u oružju ako ne pristane na taj plan. Po tom planu 2/3 crnogorske vojske je stacionirano u području Pljevalja, a ostatak ka hercegovačkoj granici i u odbranu Lovćena, prema Kotoru. Kada je, na početku rata, crnogorska vlada tražila pomoć francuske i engleske flote za oslobođenje Crnogorskog primorja, srpski državnici i diplomate su intervenisali kod saveznika da se obustavi ta pomoć. Premijer Srbije Pašić je insistirao: ako se „osvoji Kotor onda bi trebalo da ga okupira francuska vojska, a ne crnogorska“. Srpska Vrhovna komanda traži da crnogorske trupe budu prebačene na front prema Sarajevu. Viši francuski pomorski oficir Tomazi je kasnije rekao da bi balkansko ratište izgledalo sasvim drukčije, kao i djelovanje savezničke flote u Sredozemnom moru, da je Kotorski zaliv bio pod kontrolom Crne Gore.  <figure> <img src="https://publisher-publish.s3.eu-central-1.amazonaws.com/pb-etv/swp/8p72gy/media/20260110200128_d115863b042cb5f21d89a460583132311584b4fd412cc5e359d16b3b1405e2d5.jpg" data-media-id="editor_0" data-image-id="20260110200128_d115863b042cb5f21d89a460583132311584b4fd412cc5e359d16b3b1405e2d5" data-rendition-name="original" width="504" height="280" loading="lazy" alt="Mojkovačka bitka"> <figcaption>Proglas Božo Janković(Photo: SJ)</figcaption> </figure>  Srpska vlada je zbog zauzimanja Skadra od strane crnogorske vojske 27. juna 1915. godine, protivno njenoj volji, kako bi što više otežala položaj crnogorske vlade u zemlji i kod saveznika, naredila generalu Jankoviću da podnese ostavku na položaj načelnika Crnogorske vrhovne komande. General Janković podnosi ostavku na dužnost načelnika štaba Vrhovne komande 26. juna 1914. godine, a na njegovo mjesto dolazi pukovnik Petar Pešić. Izvještavajući srpsku Vrhovnu komandu o reakciji diplomatskog kora na Cetinju povodom toga što je Crna Gora zauzela Skadar, pukovnik Pešić predlaže: „...Prema ovome, najbolji je trenutak (sada) da Srbija prekine veze sa Crnom Gorom! ... Međutim, ako naši interesi zahtevaju da se Crna Gora dovede u očajan položaj, bolje je koristiti drugu priliku a ne Skadar. Naprimer kad se kralj počne mešati u vojsci. Str.Pov O.Br. 16541 19.7.1915. Načelnik štaba, pukovnik Pešić“. Crna Gora jeste dovedena u „očajan položaj“ daljim djelovanjem Petra Pešića. Mojkovačka bitka je samo jedan u nizu poteza kojima je Pešić htio dovesti Crnu Goru do sloma. Deceniju nakon kapitulacije Crne Gore u svojim tekstovima u „Ratniku“, vojnom časopisu, u broju za novembar 1924, januar - februar 1925. godine („Crna Gora u Svetskom Ratu“), pukovnik Pešić je pravdao svoju naredbu da se „položaji na Tari imaju braniti najodsudnije i do poslednjeg čoveka“ time da je žrtvovao 4.000 crnogorskih života da od zarobljavanja spasi 80.000 vojnika koji su se povlačili kroz Albaniju. Međutim, to je oridinarna laž. <h2>UNIŠTAVANJE CRNOGORSKE VOJSKE</h2> Prema podacima srpske vojske već 4. januara 1916. godine, operacija povlačenja srpske vojske je završena i oko 80.000 srpskih vojnika se nalazi na prostoru Skadra, Drača i Tirane. Mojkovačka bitka se odigrala 6. i 7. januara 1916. godine, dakle kada se srpska vojska potpuno evakuisala! Petar Plamenac vidi u tome jasan cilj i piše u „Novoj Evropi“ iz 1926-te: „...Pašić je vidio u Skadru srbijansku vojsku svedenu na 80.000 ljudi, od kojih je onda još 20.000 pomrlo od fizičke iznemoglosti i u more bačeno. 10. decembra, na Cetinju, on je saznao od g. Pešića, svoga oruđa, da Crna Gora ima nedirnutih 53.000 vojnika, najboljih po hrabrosti u Evropi, koji bi, najedeni, obučeni i naoružani, vrijedili više od pruske garde. Pešić je tada ośetio da je ravnoteža poremećena; ali ovoga puta u korist Crne Gore, i uvidio je, da od ujedinjenja uz nestanak Crne Gore ne može biti ni govora“ ... Zato je bilo važno uništiti crnogorsku vojsku, što je i bila njegova misija, jer je teško povjerovati da je on to radio na svoju ruku.  <figure> <img src="https://publisher-publish.s3.eu-central-1.amazonaws.com/pb-etv/swp/8p72gy/media/20260110200128_4970b9fc1b91de33463c746f845635fc172e1681a2c67deeaf9dcdde12521f5d.jpg" data-media-id="editor_1" data-image-id="20260110200128_4970b9fc1b91de33463c746f845635fc172e1681a2c67deeaf9dcdde12521f5d" data-rendition-name="original" width="2480" height="3508" loading="lazy" alt="Mojkovačka bitka"> <figcaption>Raspuštanje Crnogorske vojske(Photo: SJ)</figcaption> </figure>  To je najbolje objasnio sam pukovnik Pešić, u beogradskoj Pravdi 9. maja 1925, tada sa činom generala, obraćajući se svojim kritičarima, srpskim generalima, koji su ga optuživali da je svojim činjenjem uništio crnogorsku vojsku: „ .. jesu li ma kad razmišljali o tome kakva bi situacija bila za celokupan naš narod, da Kralj Nikola nije uputio Franji Josifu onu depešu, i da se je na Solunskom Frontu pored Srpske Vrhovne Komande našla i Crnogorska Vrhovna Komanda, a po proboju ovoga fronta i ulaska u Otadžbinu pored Kralja Petra i Kralj Nikola“.  <figure> <img src="https://publisher-publish.s3.eu-central-1.amazonaws.com/pb-etv/swp/8p72gy/media/20260110200128_8e804306dbb15abe492ae61e7250e56ae9ff8a2a249bcaaeaca204e6a0124a0f.jpg" data-media-id="editor_2" data-image-id="20260110200128_8e804306dbb15abe492ae61e7250e56ae9ff8a2a249bcaaeaca204e6a0124a0f" data-rendition-name="original" width="960" height="1369" loading="lazy" alt="Mojkovačka bitka"> <figcaption>Intervju generala Janka Vukotića „Jutarnjem listu“(Photo: SJ)</figcaption> </figure>  &nbsp;Skadar, 1916. godina - izvod iz telegrama Nikole Pašića regentu Aleksandru Karađorđeviću o stanju i vojno-političkoj situaciji: „Srbija trenutno gubi rat protiv Austrije, ali za sva vremena dobija rat protiv Crne Gore“! Mojkovička bitka uopšte nije pominjana nakon Prvog svjetskog rata. Istoričar i rektor Beogradskog univerziteta dr Vladimir Ćorović je o učešću Crne Gore u Prvom svjetskom ratu napisao: „Crna Gora se za vreme ovoga sloma Srbije držala veoma bedno. Njena vojska se uopšte, za čitavo vreme ovoga rata, nije istakla nijednom sjajnom pobedom…&nbsp; Jedna ružna ljaga u njenoj novijoj istoriji biće žensko upuštanje Lovćena, koji je mada sa onako vladajućim položajem, zauzet od Austrijanaca, sa manje žrtava nego ma koje mačvansko selo“… Mojkovačka bitka je bila na neki način prokazana i prećutana u državi za koju je žrtvovana crnogorska vojska - Kraljevini SHS, kasnije Kraljevini Jugoslaviji, sve do 1940. godine kada je obilježena u organizaciji Sokolskog saveza. Bivši crnogorski ministar spoljnih poslova, dr Pero Šoć piše u listu Vreme, od 1. septembra 1940. godine: „Tek tada Crna Gora je tad ubrala nove lovorike. Bitka na Mojkovcu sastavni je dio lanca slave koji se vjekovima kovao u Crnoj Gori. Ona je blistavi primjer najvećeg herojstva i samopožrtvovanja. Tom bitkom ispisane su zlatne i nenadmašive stranice u istoriji ratovanja, nacije i svijeta“… <h2>PEŠIĆ PREVARIO VUKOTIĆA</h2> General Janko Vukotić dao je intervju „Jutarnjem listu“ 1. aprila 1918. godine, koji prenose „Cetinjske novine“ 11. aprila: „Od 22. augusta 1914. pa sve do 17. januara 1916. godine bio sam isključivo komandant sandžačke crnogorske vojske. Načelnici štaba vrhovne komande ... bili su: srpski general Boža Janković od 22. augusta 1914, pa do zauzeća Skadra 1915. godine, a tad ga je zamijenio njegov dotadašnji pomoćnik srpski generalštabni pukovnik Petar Pešić, koji je ostao načelnikom štaba sve do 17. januara 1916. ... Pukovnik Pešić napustio je Crnu Goru 17. ili 18. januara 1916, i na odlasku mi saopštio, da ga, po kraljevoj naredbi, imam zamjeniti u dužnosti ... Primiv na ovaj način dužnost načelnika štaba, a računajući, da će srpska vojska, kao što mi je rekao pukovnik Pešić, u dovoljnoj snazi zauzeti odbrambene položaje duž Bojane i oko Skadra, te meni i mojoj vojsci osigurati jedinu odstupnicu preko Skadra, ja sam odmah, po odobrenju kralja Nikole, izdao naređenje čitavoj crnogorskoj vojsci - od koje se skoro veći dio nalazio duž rijeke Tare i Lima i na hercegovačkoj granici - da odstupi pravcem na Podgoricu, odatle ćemo preko Skadra za Albaniju. Kralj Nikola je otputovao iz Podgorice 19. januara u Skadar, a 20. januara iz Skadra dalje. Iste večeri nastupile su austru-ugarske čete, ni od koga nesmetane, uz rijeku Bojanu, a śutra dan, 21. januara, ušle su u Skadar, i tako nam preśekle jedinu moguću odstupnicu prije, nego je i jedan moj vojnik od hercegovačkog odreda ili sandžačke vojske stigao u Podgoricu“. I zaista, naređenja su izdata „čitavoj vojsci“, kako kaže Vukotić. Postoje brojni primjerci u arhivama.  <figure> <img src="https://publisher-publish.s3.eu-central-1.amazonaws.com/pb-etv/swp/8p72gy/media/20260110200128_8c3ed6c91444b81df0b1f2fc6587b5ed761b467c39dab9b1ad145a164e1cfc2b.jpg" data-media-id="editor_3" data-image-id="20260110200128_8c3ed6c91444b81df0b1f2fc6587b5ed761b467c39dab9b1ad145a164e1cfc2b" data-rendition-name="original" width="1086" height="1579" loading="lazy" alt="Mojkovačka bitka"> <figcaption>Obraćanje Petra Pešića u beogradskoj Pravdi(Photo: SJ)</figcaption> </figure>  Ako ne vjerujete meni da je Mojkovačka bitka samo dio sramne uloge pukovnika Petra Pešića kao načelnika Generalštaba crnogorske vojske, hoćete li vjerovati generalu Janku Vukotiću da ga je Petar Pešić izigrao, prevarivši ga da će obezbjediti povlačenje crnogorske vojske držanjem dolinom Bojane? Nemate što slaviti, gospodo! Pogotovu ne mahati srpstvom i kosovskim bojem, jer se radi o klasičnoj namjeri da se uništi Crna Gora kao država, zacrtano Niškom deklaracijom 1914. i Krfskom deklaracijom avgusta 1917. godine, što je konačno i ostvareno krajem 1918. nelegalnom i revolucionarnom Podgoričkom skupštinom, dijelom beogradskih slugu u Crnoj Gori, pod rukovodećom palicom beogradskih agenata i neviđenim nasiljem i mržnjom prema Crnogorcima. A sluga nikad nije falilo u Crnoj Gori potonjih dva stoljeća. I što je najgore, ponose se time.

Slobodan Jovanović

Dosta je laži Crkve Srbije i Andrije Mandića

Vjera Ljuljđuraj

Lovćen nije prostor za „predosjećaje“ i neće biti poligon za tuđe političke projekte

Da klerikalizacija države Crne Gore metastazira i prijeti njenom uništenju kao sekularne i građanske države potvrđuje i najnovija odluka Vlade Crne Gore od 29.12. 2025. godine da nastavi da finansira rad vjerskih škola Medrese „Mehmed Fatih“ i vjerske škole Gimnazija „Sveti Sava”. Za 2025. godinu Vlada svakoj od ovih škola iz budžeta dodjeljuje po 800 hiljada eura.
Za svoju odluku Vlada se pozvala na član 139 Opšteg zakona o obrazovanju i vaspitanju i član 56, stav 2, Zakona o slobodi vjeroispovijesti ili uvjerenja i pravnom položaju vjerskih zajednica.
Oba Zakona predviđaju da licencirane vjerske škole koje izvode javno važeće obrazovne programe imaju pravo da se finansiraju iz budžeta Crne Gore. Imaju pravo!
Ovdje se logično nameće pitanje da ako licencirane vjerske škole koje izvode javno važeće obrazovne programe imaju pravo da se finansiraju iz budžeta Crne Gore, da li privatne licencirane laičke škole koje izvode javno važeće obrazovne programe imaju isto pravo? Da napomenem da je Ustavom Crne Gore zabranjena je svaka neposredna ili posredna diskriminacija, po bilo kom osnovu (član 8 Ustava).
Ustavni sud bi morao da razmotri ustavnost članova ovih Zakona koji predviđaju finasiranje rada vjerskih škola u odnosu na član Ustava 14 o odvojenosti vjerskih zajednica od države. Dobro bi bilo da razmotre po ovom pitanju rješenja sudova u Sjedinjenim Američkim Dražavama, Francuskoj i Sloveniji.
Pošto pomenuti zakoni predviđaju da vjerske škole imaju pravo na finansiranje iz budžeta, postavlja se pitanje ko je odlučio da se ovim školama dodijeli novac, da ostvare to pravo? Odgovor je: Vlada, ali na osnovu čega? Na osnovu ispunjenja neustavnih zakonskih rješenja? Ne treba zaboraviti da je Vlada finansirala za osnivanje školu "Sveti Sava" i u godini kada nijesu imali učenika i nastave.
Očigledno je da Vlada oboljela od Crkva Srbije, da je klerikalizacija države u fazi metastastke bolesti. Crkvi Srbije se poklanja zemlja diljem Crne Gore, dodjeljuju joj se sredstva iz budžeta i evo gradi vjerska škola.
Ministar pravde koji će potpisati rješenje o transferu novca školama trebalo bi da odgovori na sljedeća pitanja: sa kim Vlada sklapa sporazum o finansiranju škole, sa vjerskom zajednicom ili sa školom? Opštim zakonom o obrazovanju je propisano da se taj ugovor potpisuje sa školom. Potpisuje li se sa Medresom? Da li je Medresa dobila licencu da bi imala pravo na finansiranje? Da li se zna, kada je u pitanju licenca, koliki broj učenika može da godišnje upiše vjerska gimnazija "Sveti Sava"? Ne zna, jer toga u licenci nema, ali to ne smeta ni Ministarstvu prosvjete, nauke i inovacija.
Kako su Vlada i ministar pravde donijeli odluku da se "Medresi" i vjerskoj gimnaziji za godinu dodijeli isti iznos sredstava? Postoji li neki pravilnik za dodjelu sredstava za finansiranje rada škola, da li Ministar pravde zna da ove škole imaju različite uslove za rad, da imaju različit broj učenika i angažovanih nastavnika? Da li je Ministru poznato da Zakon o slobodi vjeroispovijeti ili uvjerenja i pravnom položaju vjerskih zajednica propisuje da se vjerske škole finansiraju srazmjerno broju učenika?
Ministarstvo finansija se pridružuje ovom bezakonju i daje pozitivno mišljenje za podršku vjerskim obrazovnim ustanovama, iako u budžetu za 2025. nijesu bila predviđena sredstva za to.
I na kraju, nešto neočekivano i neviđeno do sada. "U konačnom, ministar pravde mr Bojan Božović zaključiće sa vjerskim školama Ugovore o finansiranju tih obrazovnih ustanova u narednom petogodišnjem periodu."
Ko je došao na ideju i zašto da se uradi ovako nešto i može li to da se uradi i bude zakonito? Mandat ova Vlade prestaje 2027. godine, a Vlada potpisuje ugovor o finansiranju škola do 2030? Jedan od odgovora može biti ono što sam već napisao da je ova Vlada oboljela od Crkve Srbije i da se oni ne liječe od te bolesti.

Ima li kraja bezakonju?

Odbor za planiranje i uređenje prostora, komunalno-stambenu djelatnost, saobraćaj i zaštitu životne sredine predložio je Skupštini da da saglanost da se Mitropoliji crnogorsko-primorskoj prenese pravo na građevinskom zemljištu za gradnju crkve Svetog Vasilija Ostroškog na Koniku.
U pitanju je zemljište &nbsp;ukupne površine 1.873 kvadrata. Direktorica Direkcije za imovinu Milica Kadović je saopštila da do sada Mitropoliji nije dato ništa, te da im se po prvi put daje zemljište za gradnju vjerskog objekta. Odbornik SDP-a Budimir Mugoša saopštio je da bi ovu odluku trebalo skinuti sa dnevnog reda jer je materijal stigao 20 minuta prije početka sjednice odbora. On je rekao da je protiv toga da se vjerskim zajednicama daje zemljište. Jelena Milošević (NSD) kazala je da se Mitropoliji po prvi put daje zemljište. &nbsp;
Data je saglanost na petogodišnji Strateški plan razvoja. Član radne grupe koja je bila zadužena za izradu plana Saša Šćekić saopštio je da važećem planu rok važenja ističe do kraja godine.&nbsp;
–Zbog toga se javila potreba da se pristupi izradi novog plana – saopštio je Šćekić. &nbsp;&nbsp;
Data je saglasnost na odluku o uslovima i načinu držanja kućnih ljubimaca i načinu postupanja sa napuštenim i izgubljenim kućnim ljubimcima, odluku o osnivanju Puteva. Jednoglasno je podržan Elaborat o parking zonama, dozvoljenom vremenu parkiranja, kategoriji motornih vozila koja se mogu parkirati i načinu naplate naknade za parkiranje na opštim i posebnim parkiralištima u Podgorici – dio grada preko Morače i centralne gradske zone. Direktor Parking servisa Nikola Lazović saopštio je da je izmjenama elaborata obuhvaćeno 1.146 parking mjesta.&nbsp;
Odbor je podržao izmjene odluke o kućnom redu u stambenim zgradama a za izmijenjeni propis glasali su Drago Šundić (Pokret za Podgoricu), Jelena Milošević (NSD), Boban Radević (Slobodna) i Pavle Ljumović (Demokrate), dok su uzdržani bili Stevan Kandić (PES) i Budimir Mugoša (SDP). &nbsp;
Odbor je predložio Skupštini da usvoji programe rada preduzeća za narednu godinu.&nbsp;

Odbor za planiranje i uređenje prostora: Mitropoliji 1.873 kvadrata za gradnju crkve na Koniku

Do danas u 14 sati nijesmo kao članovi Kolegijuma Skupštine mogli dobiti informacije da li će se i o čemu sjutra raspravljati u Skupštini, saopštio je poslanik Socijaldemokrata Boris Mugoša.&nbsp;
Prema njegovim rijelčima, nastavljaju se jeftine i providne igre većine i Vlade.
- Dan prije posljednjeg predviđenog za vanredno zasijedanje, Vlada predlaže amandmane na sporne Zakone o unutrašnjim poslovima i ANB-u kako bi se sjutra, posljednjeg dana na brzinu raspravili u parlamentu i usvojili - napisao je Mugoša na mreži Iks.&nbsp;

Mugoša: Jeftine i providne igre većine i Vlade

Sud u belgijskom gradu Dendermonde osudio je Sanija Al Murdu, jednog od vođa škaljarskog klana, na 15 godina zatvora zbog međunarodne trgovine kokainom. Al Murda je osuđen kao vođa kriminalne organizacije zajedno sa još 22 osobe u jednoj od najvećih istraga ikada o krijumčarenju kokaina, koju su belgijska policija i pravosuđe započeli još 2020. godine u saradnji sa istražnim organima Francuske i Holandije.
Prema dokazima koji su prezentirani na suđenju u Belgiji, kriminalna grupa kojom je rukovodio Al Murda je u Evropu preko Južne Amerike uvezla i distrubuirala više stotina kilograma kokaina, koji je krijumčaren u kamionima građevinskih firmi čiji su vlasnici bili neki od optuženih, prenosi Istraga.ba.
Droga je bila sakrivena, između ostalog, u stotinama tona cementa, krovnih konstrukcija i ljepila koji su bili namijenjeni građevinskim firmama, kao i u obliku kokainske paste u konzervama tunjevine i kutijama sa voćem. Radi se o 668 kilograma kokaina ekstrahiranih iz pigmenata, 225 kilograma ekstrahiranih iz konzervi tunjevine, 435 kilograma kokainske paste pronađene u transportu uglja i 170 kilograma iz transporta voća. Pored toga, u Kolumbiji je otkriveno još 356 kilograma kokaina namijenjenog za distribuciju u evropskim zemljama. Hemijsko “pranje” kokaina, odnosno pripremu droge za distribuciju, obavljali su kolumbijski “kuvari” u više gradova na području Belgije.
Sani Al Murda i njegovi suoptuženici dobili su zatvorske kazne u rasponu od dvije do 15 godina, a za šestero optuženih sud u Belgiji je izrekao uslovne kazne. Ukupno je od članova ove kriminalne grupe oduzeto više od 40 miliona eura stečenih krijumčarenjem droge.
- Nesumnjivo je postojalo vrlo profesionalno strukturirano i međunarodno organizovano partnerstvo između optuženih. Unutar ove organizacije postojala je jasna podjela zadataka između velikog broja članova (lidera, učesnika u odlukama, izvršilaca, osoba koje su stavljale na raspolaganje svoju imovinu/kompanije itd.). Svi su odigrali svoj dio ili dali neophodan doprinos. Prvi optuženi je organizovao brojne transportne linije kokaina širom svijeta, svaki put ubacujući zalihe kokaina između ili u cement, ljepilo, razne vrste egzotičnog voća i uglja. Također se brinuo o kontaktima sa zemljama izvora (uglavnom zemljama Južne Amerike). Drugi optuženi je bio njegova evropska desna ruka i suorganizator linija za drogu - navodi se u saopštenju suda u Dendermondeu.
O ulozi Sanija Al Murde u akcijama proizvodnje i transporta kokaina iz Južne Amerike, Istraga je objavila brojne tekstove. Al Murdu je u posao sa drogom uveo Edin Gačanin Tito, vođa narkokartela “Tito i Dino”. Al Murda, koji je kao i Gačanin rođeni Sarajlija, brzo se povezao sa pripadnicima škaljarskog klana i dospio do samog vrha te organizacije, koristeći njihovu strukturu za distribuciju i prodaju droge. Prije šest godina u Kijevu je organizovao neuspješni pokušaj likvidacije Radoja Zvicera, vođe suparničkog Kavačkog klana.
Za Sanijem Al Murdom, koji se trenutno nalazi u bjekstvu, već duže vrijeme traga i bh. pravosuđe. U decembru prošle godine Tužilaštvo BiH podiglo je optužnicu protiv Al Murdinih saradnika Elmedina Karišika, Seida Hadžibajrića i drugih zbog pranja novca stečenog trgovinom kokainom. Optužnica, međutim, nije podignuta protiv samog Al Murde, koji je rukovodio cijelom operacijom. Predmet je vodio državni tužilac Džermin Pašić koji je, kako smo ranije objavili, skrivao dvije službene zabilješke u kojima je navedeno da su članovi narko grupe Sanija Al Murde nakon hapšenja kazali u Tužilaštvu BiH da su njemu, odnosno bivšem državnom tužiocu Dubravku Čampari dali oko 1,5 miliona maraka.
Ove zabilješke Pašić je skrivao u svom stolu i predao ih je tridesetak dana nakon što mu je oduzet predmet koji se odnosi na pranje narko novca Al Murdine grupe. Tokom istrage protiv Al Murde i njegovih saradnika u BiH, tužilac Pašić je “propustio” da zapečati restoran “Dos Hermanos” u centru Sarajeva čiji su vlasnici Al Murda i njegova sestraBarbara Pekić, a preko kojeg su škaljarci “prali” kokainski novac. Dokumenti koje je objavila Istraga pokazuju da iza postavljanja GPS uređaja na automobil državnog tužioca Džermina Pašića stoji kriminalna grupa Sanija Al Murde.
Prema informacijama Istrage, Sani Al Murda skriva se u Turskoj.

Vođa škaljarskog klana Sani Al Murda osuđen na 15 godina u Belgiji

Nova otkrića o nekretninama Mohameda Hamdana Dagala u Dubaiju bacaju novo svjetlo na složenu finansijsku arhitekturu koja stoji iza paravojnih Snaga za brzu podršku (RSF).
Istraga organizacije „The Sentry“, zasnovana na procurjelim podacima o imovini u Ujedinjenim Arapskim Emiratima, razotkriva transfere, skriveno vlasništvo i tokove novca koji vode direktno do osoba pod američkim sankcijama.
Prema navodima organizacije The Sentry, Dagalo, u javnosti poznatiji kao Hemedti, u martu 2020. godine kupio je tri stana u istočnom predgrađu Dubaija.
Nekretnine se nalaze u blizini vojne vazdušne baze Al Minhad u UAE. Iako ih je prvobitno kupio na svoje ime, stanovi su u julu 2022. godine prodati kompaniji Prodigious Real Estate Management Supervision Services, registrovanoj u Emiratima.
<h3>Mreža sankcionisanih vlasnika i kompanija</h3>
Istražitelji su povezali kompaniju Prodigious sa Abozerom Abdelnabijem Habibalahom Ahmedom, poznatim i kao Abozer Habib. Američko Ministarstvo finansija je 2025. godine uvelo sankcije Habibu kao vlasniku grupacije Capital Tap, za koju vlasti tvrde da ima dugogodišnje veze sa RSF-om, uključujući kompanije koje su ovoj paravojnoj formaciji isporučivale novac i vojnu opremu.
Vrijednost imovine: Procjenjuje se da stanovi vrijede nešto manje od milion dolara, dok dodatni komercijalni prostori u vlasništvu kompanije Prodigious vrijede oko 670.000 dolara.
Prihodi od rente: Između 2023. i 2025. godine, ova kompanija je od izdavanja portfelja zarađivala najmanje 80.000 dolara godišnje. Zanimljivo je da su stanari bili strani radnici u Dubaiju koji nijesu bili upoznati s vezama svojih stanodavaca sa sukobom u Sudanu.
Među bivšim vlasnicima kompanije Prodigious nalaze se i emiratski biznismen Naser Helal Abdula Helal Alhamadi, te sudanski državljanin Islam Badreldin Mohamed Abdala. Obojica su ranije posjedovala kompanije unutar sankcionisane grupacije Capital Tap.
Imovina je otkrivena zahvaljujući procurjelim imovinskim kartonima iz Dubaija za 2020. i 2022. godinu, do kojih je prvi došao Centar za napredne odbrambene studije (C4ADS), dok je Projekat izvještavanja o organizovanom kriminalu i korupciji (OCCRP) pomogao u potvrđivanju trenutnih vlasničkih struktura.
<h3>Zlato kao glavni motor rata</h3>
Istraga smješta nekretnine u Dubaiju u širi poslovni ekosistem povezan sa Dagalom. Kompanija Al Džunaid, koju su SAD sankcionisale zbog finansiranja aktivnosti RSF-a, povezana je sa izvozom zlata iz rudnika u Južnom i Sjevernom Darfuru direktno na tržišta zlata u Dubaiju. U ovom trgovinskom lancu učestvovale su i druge firme iz UAE, poput Glow Gold i AZ Gold.
Izvještaj detaljno opisuje krijumčarske rute preko Čada, Južnog Sudana i Kenije za zlato koje potiče sa teritorija pod kontrolom RSF-a. Zabilježen je i „masovni porast“ priliva zlata iz Kenije u UAE.
Vojno-obavještajni izvori ranije su navodili da je zlato ključni izvor finansiranja rata, a tim novcem se, između ostalog, plaćaju plaćenici RSF-a iz Čada, Nigera, Centralnoafričke Republike, Južnog Sudana i Kolumbije.
Prethodne istrage već su ukazivale na duboke veze između UAE i RSF-a. Satelitski snimci iz avgusta i septembra 2025. godine zabilježili su intenzivnu aktivnost transportnih aviona Iljušin Il-76, povezanih sa UAE, na aerodromu Kufra u jugoistočnoj Libiji. Ovi letovi dovode se u vezu sa navodnim transferima oružja i prebacivanjem stranih boraca za potrebe RSF-a.
Pored toga, u januaru 2026. godine istraživački novinari su skrenuli pažnju na letove aviona Antonov An-124, povezanih sa Emiratima, na relacijama između Abu Dabija, Izraela, Bahreina i Etiopije. Ova mreža letova opisana je kao glavni kanal snabdijevanja koji se ukršta sa regionalnim rivalitetima oko rata u Sudanu.

Krv, zlato i luksuz u Dubaiju: Kako Emirati finansiraju vođu genocida u Sudanu

Predsjednik i generalni direktor Svetskog ekonomskog foruma koji organizuje samit u Davosu Borge Brende objavio je da danas podnosi ostavku, nekoliko nedelja pošto je forum pokrenuo nezavisnu istragu oko njegovog odnosa sa pokojnim seksualnim prestupnikom Džefrijem Epstinom.
Brende koji je postao predsjednik Svjetskog ekonomskog foruma 2017. objavio je odluku u saopštenju pošto je prema dokumentima koje je objavilo američko Ministarstvo pravde imao tri poslovne večere sa Epstinom i da je komunicirao sa osramoćenim finansijerom preko imejla i tekst poruka.
- Posle pažljivog razmatranja odlučio sam da se povučem kao predsjednik i generalni direktor Svjetskog ekonomskog foruma. Moje vrijeme ovde tokom osam i po godina mi je mnogo donijelo - rekao je Brende.
U saopštenju nije pomenuo Epstina, prenose medijiu.
- Zahvalan sam na nevjerovatnoj saradnji sa kolegama, partnerima i građanima i vjerujem da je sada pravi trenutak za Forum da nastavi svoj važan rad bez distrakcija - dodao je Brende, koji je bivši norveški ministar spoljnih poslova.
Brende je ranije rekao da nije bio upoznat sa Epstinovom prošlošću i aktivnostima pre prvog susreta sa njim 2018. godine i da žali što ga nije detaljnije ispitao.
Brendeova odluka da ode uslijedila je posle niza otkrića vezanih za Epstina koji je 2008. godine osuđen za navođenje maloljetnice na prostituciju. Otkrića su pogodila poslovne i političke elite, pa čak i britansku kraljevsku porodicu.
U odvojenom saopštenju kopredsedavajući foruma koji organizuje godišnji samit u Davosu Andre Hofman i Leri Fink rekli su da je završena nezavisna istraga Brendeovih veza sa Epstinom.
Kako su naveli nalazi, istrage nisu donijeli dodatne razloge za zabrinutost mimo onoga što je već ranije otkriveno.
Kopredsedavajući su rekli da će Alois Cvingi &nbsp;biti privremeni predsjednik i generalni direktor i da će Odbor povjerenika nadzirati tranziciju u vođstvu, uključujući plan za proces određivanja Brendeovog stalnog naslednika.
Američko Ministarstvo pravde objavilo je više od tri miliona stranica dokumenata vezanih za Epstina koji se ubio u zatvoru 2019. godine dok je čekao na suđenje prema saveznim optužbama za seksualnu trgovinu.
Njegove veze sa dugim spiskom poslovnih i političkih lidera, uključujući američkog predsjednika Donalda Trampa, bivšeg američkg predsjednika Bila Klintona i šefa Tesle Ilona Maska su pod pažljivim razmatranjem.
Van SAD ta otkrića dovela su do pokretanja krivične istrage protiv Endrua Mauntbaten-Vindzora, bivšeg britanskog princa i drugih istaknutih ličnosti.

Tag: crkva-srbije